Arkadaşlar, bu başlık biraz "Yüzleri gülse de gözleri herşeyi anlatıyor" konusundan ilham aldı ama daha çok kendi yaşadığım, gözlemlediğim anlara odaklanmak istedim. Bazen o kadar yoğun bir tempo oluyor ki, ders anlat, ödev kontrol et, veliyle konuş derken gözümüzden kaçabilen detaylar oluyor.
Benim son zamanlarda fark ettiğim, aslında derslerde çok konuşmayan ama bir şekilde kendi başına bir şeyler başaran, ya da zorlandığı bir konuda sessizce mücadele eden öğrencilerim var. Bir tanesi mesela, matematik dersinde sürekli sessiz kalırdı, sanki konuyu anlamıyormuş gibi. Ama bir baktım, teneffüste başka bir arkadaşına o konuyu anlatıyor, hem de ne kadar akıcı bir şekilde! Demek ki dinleyerek, anlayarak öğreniyor ama hemen soru sormaya çekiniyor.
Bir diğeri de, resim dersinde hep bir adım gerideydi. Sonra bir gün onun defterine gözüm takıldı, kenarlara çizdiği o inanılmaz detaylı eskizleri gördüm. Aslında yeteneği var ama kağıdı boş bırakmaktan korkuyor sanki.
Sizlerin de böyle "sessiz kahramanları" oldu mu? Ya da bu tür öğrencileri nasıl fark edip onlara destek oluyorsunuz? Belki de hepimizin gözünden kaçan ama aslında çok önemli olan bu öğrencilere dair tecrübelerimizi paylaşırız. Bu sessiz çabaları takdir etmek lazım bence.