Selam herkese,
Bugün biraz içimi dökmek istedim. Bazen öyle anlar oluyor ki, sanki kimse beni anlamıyor gibi hissediyorum. O kadar karmaşık duygular yaşıyorum, içimde fırtınalar kopuyor ama dışarıya yansıttığımda sanki boş bir duvarla karşılaşıyorum.
Konuşmaya çalıştığımda, "abartıyorsun", "bu kadar düşünme", "boşver geç" gibi cevaplar alıyorum. Elbette iyi niyetli olduklarını biliyorum, beni üzmek istemediklerini de anlıyorum ama bu tepkiler beni daha da yalnızlaştırıyor. Sanki hislerimin geçerliliği yokmuş gibi.
Bazen tek istediğim, sadece dinlenilmek, yargılanmadan duygularımı ifade edebilmek. Birisi "evet, anlıyorum seni, zor olmalı" dese bile yeterli olur. Bu kadar çok mu zor anlaşılmak? Sadece bir nebze empati...
Sizin de böyle hissettiğiniz zamanlar oluyor mu? Bu durumlarla nasıl başa çıkıyorsunuz? Paylaşırsanız sevinirim.