Selam forum ahalisi,
Felsefe ve psikoloji köşemize yeni bir konuyla merhaba demek istedim. Son zamanlarda aklıma takılan bir şey var: "Kendini kandırma" denen olay. Hani bazen bir şeyi bilerek görmezden geliriz ya, ya da kendimize yalan söyleriz. Bu neden oluyor? Gerçekten kaçış mı bu, yoksa bir tür hayatta kalma mekanizması mı?
Özellikle "Anlam arayışı mı, yoksa kaçış mı?" başlığındaki tartışmayı okuyunca aklıma geldi. Belki de kendimizi kandırmak da, o anlam arayışının bir parçası ama yanlış bir yolu. Ya da tam tersi, zor gerçeklerle yüzleşmek yerine bahaneler üreterek kendimizi rahatlatmaya çalışıyoruz.
Bu konuda sizin düşünceleriniz neler? Kendinizi hiç böyle bir durumda yakaladınız mı? Nedenleri neler olabilir? Psikolojik olarak bu durumun kökenleri nerelere dayanıyor? Felsefi açıdan baktığımızda, bu "kendini kandırma" durumu ahlaki bir sorun mudur? Yoksa insan doğasının kaçınılmaz bir parçası mı?
Tartışalım, derinleşelim isterim. Her türlü görüş ve deneyim değerli.