[Leydihan]

Skinamarink Finalinin Açıklaması: Kâbusların Psikolojisi ve Parçalanan Bir Ailenin Trajedisi

Kyle Edward Ball'un 2023 yapımı korku filmi "Skinamarink"e bakmanın iki yolu vardır. Bir yanda, filmin ürkütücü, grenli görsellerinden ve boğuk fısıltılarından çıkarılabilecek bir olay örgüsü mevcuttur. Uzun, soyut çekimlerine ve ekran dışından gelen yoğun diyaloglarına rağmen, keşfedilmeyi bekleyen bir dram vardır.

Diğer yanda ise "Skinamarink", sadece içgüdüsel gücü için takdir edilebilir. Geleneksel herhangi bir anlamın veya tanınabilir hikaye mekanizmalarının dışında, izleyiciyi dehşete düşürebilir. En etkileyici düzeyde "Skinamarink", bir kâbus görmenin nasıl bir his olduğunu yakalar.

Bu ikinci nokta üzerinden, rüyaların psikolojisine bakmak önemlidir.

Ball'un kendi çocukluk evinde çekilen "Skinamarink", gece saat 03:00'te koridorlarda dolaşan dört ve altı yaşlarındaki iki küçük çocuk hakkındadır. Filmin kendine has görsel stili sayesinde, tek aydınlatma kaynakları, yarıda kesilmiş kamuya açık çizgi filmlerin oynadığı titrek televizyon ekranıdır. Film müziğinde sürekli bir tıslama ve hışırdayan beyaz gürültü vardır; bunlara karanlık fısıltılar ve tuhaf, korkutucu talepler eşlik eder. Pencereler ve kapılar yok olmuştur. Çocuklardan biri ebeveynlerinin odasına girdiğinde, anneleri onlara bakmaz (seyirciler sadece başının arkasını görür) ve babaları ortadan kaybolmuş gibidir.

"Yatağın altına bak," sesini duyarız.

"Skinamarink"te kelimenin tam anlamıyla bir hikaye yoktur, ancak Ball, beynimizin derinliklerine bir dondurma kaşığı sokup çoktan unuttuğumuz kadim korkuları dışarı çıkararak gerçek bir kâbusun yükselen ve alçalan aksiyonunu ustalıkla kurgular. "Skinamarink" büyük bir sabır gerektirir — çok az diyalog vardır, insanların yüzleri nadiren görünür ve belirtildiği gibi geleneksel bir olay örgüsü yoktur — ancak bu zorluklarla yüzleşmeye istekli olanlar, yakın geçmişin en korkutucu filmlerinden biriyle ödüllendirilecektir. Bu, "anlık korkutma" (jump-scare) odaklı bir perili ev filmi değildir. Bu, doğrudan bir çocukluk korkusu enjeksiyonudur.

Skinamarink Gerçek Bir Kâbus Hissini Yakalıyor

Ball'un YouTube kanalı "Bitesized Nightmares" ile adını duyurduğunu bilmek önemlidir. İzleyiciler en korkunç rüya deneyimlerinin açıklamalarını gönderir, Ball da bunları filme aktarırdı. Genç Kanadalı sinemacı, çocuklukta yaşanan ve yarım yamalak hatırlanan o gece terörü deneyimlerinden çokça ilham alıyor gibi görünüyor. Kâbuslarla büyümüş her çocuk, "Skinamarink"teki görüntüleri ve hisleri tanıyacaktır.

Film boyunca çocuklar koridorlarda dolaşırken giderek daha korkunç şeyler olmaya başlar. Oyuncaklar birer birer tavana yapışır. Evin coğrafyası değişiyor gibi görünür.

Ayrıca evde tanımlanamayan bir "varlık" olduğu netleşir; şeytani hissettiren ama görülmeyen bir şey. Konuşan kişi asla ortaya çıkmasa da derin, ürkütücü bir ses çocuklara fısıldamaya başlar. Ara sıra, ebeveynlerden biri çocuklarına, bıçakla ilgili karanlık bir talep de dahil olmak üzere, korkutucu ve kopuk bir şeyler fısıldar. Daha geleneksel bir korku filminde, bu olaylar demonoloji (cin bilimi) hakkındaki klişe açıklamalarla izah edilirdi. Ancak "Skinamarink", ferahlatıcı bir şekilde kuralları olmayan bir korku filmidir.

Final sahnelerinde dört yaşındaki Kevin (Lucas Paul), tüm oyuncaklarının yerçekimini kaybedip yukarıdaki tavana doluştuğuna tanık olur. Sonunda o da tavana çıkacaktır. Bir zamanlar tanıdık olan koridorlarda dolaşacaktır ama dünya kelimenin tam anlamıyla tepetaklak olmuştur. Gerçeklik tersine dönmüştür. Kamera sonunda Kevin'in evinin dışını gösterir ve ev başka bir diyara karışmış gibi görünür.

Gerçeklik yok olmuştur. Kevin yakınlarda başka bir şeyin olduğunu biliyor gibidir; ebeveynleri veya kız kardeşi olmayan bir şey. Son kare karanlık, boş bir alan olacaktır.

Filmin sinematik grenleri arasından belli belirsiz solgun bir insan (?) yüzü görünür. Kevin, hala bir fısıltıdan daha yüksek sesle konuşmaya cesaret edemeyerek bu şeye sorar: "Adın ne?"

Bu, tam anlamıyla bir kâbus yakıtıdır.

Skinamarink Jungcu Arketiplerin Bir Çalışmasıdır

O varlık tam olarak nedir? Psikolog Carl Jung'un okuyucuları onu Gölge (The Shadow) olarak tanımlayabilir. Eğer "Skinamarink"in bir çocuğun kâbusu içinde geçtiğini kabul edersek, görüntülerini yorumlamak için rüya dilini kullanmak mantıklı olacaktır.

Psikoloji 101 dersi almış herkes, muhtemelen Jung'un dört Rüya Arketipini listeleyebilir: Anima/Animus, Persona, Benlik (Self) ve Gölge. Kısaca Anima/Animus, zihindeki cinsiyet dengesidir. Persona, zihnin dünyaya sunduğumuz "sosyal" kısmıdır. Benlik, zihnin derinliklerinde var olan bireyin eşsiz kimliğidir; bir rüyadaki birinci şahıs "kahramanıdır". Gölge ise rüyalarımızdaki "antagonist", yani canavardır.

Jung'un tahminine göre bu, en derin korkularımızı temsil etme eğilimindedir.

"Skinamarink"teki yüz, Gölge'dir. O, hepimizin beyninde yaşayan korkudan yapılmış, serbestçe dolaşan bir varlıktır.

"Skinamarink"in tamamen bir rüya olduğunu iddia etsek bile, bu yorum filmi daha az korkutucu yapmaz. Çocuklar kendi zihinlerini ve kendi korkularını keşfediyorlar.

Çocukluktaki yaygın kâbuslar genellikle evde olmayı ama evin bir şekilde değiştiğini veya mutasyona uğradığını fark etmeyi içerir. Belki pencereler yok olmuştur.

Kevin'in 911'i arayıp kelimeler olmadan korkunç bir şey olduğunu anlatmaya çalışması gibi, sesini duyuramamak veya yardım bulamamak da yaygındır. "Skinamarink"teki diyalogların çoğu duyulmaz ve altyazı kullanılır.

Kyle Edward Ball Skinamarink'i Bir Psikoloji Çalışması Olarak mı Yaptı?

Gölge, "Skinamarink"teki ürkütücü olayların kontrolcü gücü gibi görünmektedir. Jung, Animus ve Anima'nın bebeklik döneminde oluştuğunu ve rüyalarda tuhaf, güçlü ama genellikle dostane, tanrı benzeri bir figürle temsil edildiğini öne sürmüştür. Eski çizgi filmlerin çocukların Animae'si olduğu, ışık sağladığı ve güç senaryoları sunduğu söylenebilir.

Ancak korkutucu olan, bunun kutuya hapsedilmiş olmasıdır. Dünyadaki olayları etkileyemez; sadece izleyebilir ve anlatabilir.

Jung öğretisindeki Persona'nın birkaç alt kategorisi vardır ama özünde Benliğin bürünebileceği "kahraman"dır. Bu alt kategorilerden biri "İlahi Çocuk" (Divine Child) olarak adlandırılır ve adından da anlaşılacağı gibi güçlü, ilahi bir masumiyeti temsil eder.

Ancak, "Skinamarink"teki çocukların hiçbir gücü olmadığını belirtmekte fayda var. Bu bir zafer veya mücadele hikayesi değil, bir korku hikayesidir. Gölge belirir ve dünya yok olur. Durdurulamaz. Bir adı yoktur. "Skinamarink"te, filmin en iyi "jump scare" sahnesi de dahil olmak üzere, Gölge her şeydir.

Peki ya o Gölge değilse? Jungcu yorum, "Skinamarink"in imgelerini ve korkusunu entelektüelleştirmenin sadece bir yoludur. Bununla birlikte, bazı izleyicilerin filmin ayrıntılarından çıkardığı derin bir duygusal öğe ve kişisel bir trajedi de söz konusu olabilir.

Skinamarink'in Somut Bir Olay Örgüsü Var mı?

Örneğin, filmin hemen başında Kevin'in merdivenlerden düştüğü söylenir. Ekran dışındaki babası Kaylee'ye Kevin'in iyi olduğunu söyler, ancak daha sonraki diyaloglarda onun belki de hastaneye götürüldüğü belirtilir. Bu birbirinden kopuk görünen sahneler belirli bir kâbus mantığına kolayca uysa da, "Skinamarink"i gerçekçi kılan bir yorum daha vardır.

Buna, filmin "Johnny Got His Gun" (Johnny Silahını Aldı) yorumu denebilir.

Kevin'in merdivenlerden düşmesi gerçek bir olaysa, Kevin yaralanmış ve başını çarpmıştır. O anda Kevin'in bilincini kaybetmiş ve komaya girmiş olması muhtemeldir. YouTube'daki Film Theory kanalında Matthew Patrick, Kevin'in aynı zamanda bir beyin tümöründen muzdarip olduğunu öne sürmüştür. Filmin sonlarına doğru seyirci, insanların yüzlerinin bozulduğu veya kafalarının olmadığı aile fotoğrafları görür ve gizemli bir sesin Kevin'e gözüne bıçak sokması için yalvardığı meşhur bir sekans vardır. Patrick, göz ağrısının ve prosopagnozinin (yüz körlüğü) beyin tümörü belirtileri olduğunu biliyordu ve Kevin'in sadece bir düşüşten sonra komada olmadığı, aynı zamanda kanser belirtileri de yaşadığı sonucuna vardı.

Kevin'in komada olduğu fikri, filmdeki imgelerin çoğunu açıklayabilir. Kevin'in evinin kapıları ve pencereleri yok oluyorsa, bunlar sadece hastane yataklarının tutulduğu soğuk, penceresiz odayla eşleşiyordur. Sürekli çizgi film izliyorsa, bu hastane odasında da bir televizyon olduğu anlamına gelir.

Eğer bir merdivende baş aşağı düştüyse, o zaman tüm dünyası da aynı şekilde ters dönecektir; bu da filmin sonunda neden her şeyin tavanda göründüğünü açıklar.

Filmin sonunda 572 gün geçmiştir, bu da Kevin'in tüm bu süre boyunca yatalak kaldığını gösterir. Dört yaşındaki bir çocuk hayatının üçte birini yatakta geçirmiştir. Eğer durum buysa, Kevin ve Kaylee'nin ebeveynlerinin neden ortadan kaybolduğunu trajik bir şekilde açıklayabilir. Önce baba, sonra anne. Üzgün ebeveynler oğullarını ziyarete gelirlerdi ama bir süre sonra gelmeyi bırakmış gibi görünüyorlar. Kevin'in zihninde ise onlar yok oldular.

Çeviri: Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret