[Leydihan]

Yorgos Lanthimos, Poor Things / Zavallılar ile tekrar tuhaflıkların krallığında gezintiye çıkarıyor. Alasdair Gray’in 1992 tarihli romanından uyarlanan bu film, Frankestein hikâyesini müstehcen, komik ve yaratıcı bir biçimde yorumluyor. Lanthimos, önceki işleri kadar anlaşılmaz değil; bu kez seyirciyi daha çok sarıyor ve adeta eğlenceli bir keşif yolculuğuna davet ediyor. Başrolde muhteşem Emma Stone, Viktorya dönemi Steampunk atmosferinde, bebek beynine sahip yetişkin bir kadın olan Bella Baxter’ı canlandırıyor. Bella’nın kendi içsel yolculuğu, hem mizah hem de sıra dışı bir keşif deneyimi sunuyor. Hatta filmin havası, zaman zaman tuhaflaştırılmış bir “Barbie” estetiğine de kayıyor diyebiliriz.

Film, geniş açılar ve dikkat çekici sahne tasarımlarıyla Viktorya dönemi Londrası’na ışınlanmamızı sağlıyor. Bella, çılgın bilim adamı ve baba figürü Dr. Godwin Baxter ile bir evde yaşıyor. Baxter yaralı ve sert bir yüz ifadesine sahip olsa da altın kalpli, araştırmacı ve koruyucu bir baba izlenimi veriyor. Deneyler sonucu bazı duyguları baskılanmış, bazı organları kontrol dışı kalan Bella, böylece hem tuhaf hem de komik bir baba-kız ilişkisine adım atıyor. Sindirim organıyla ilgili sahnelerde oluşan dev köpük gibi absürt detaylar, filmin tuhaflık atmosferine ekstra renk katıyor. Bella’nın yetişkin vücuda sahip ama bebek zihniyle hareket eden halleri, hikâyenin absürtlük dozunu belirliyor ve karakterin benzersiz yolculuğunun temelini atıyor.

Bella’nın ufku genişledikçe, filmin görselliği de evrim geçiriyor. Godwin’in evinde geçen sahneler genellikle siyah-beyazken, Bella’nın kendi adımlarını attığı anlarda film renkleniyor. Bu renkler sıradan değil; sanki bir ressamın fırça darbeleri Viktorya dönemi atmosferine masalsı bir dokunuş katıyor. Film, bu görsel şölenle birlikte erkeklerin kadına biçtiği dayatmacı rolleri de göz ardı etmiyor. Bella, erkeklerin ahlaksızlığı ve kötülüğüyle yüzleşirken kendi cinsel özgürlüğünü keşfetme çabasıyla izleyiciye hem eğlenceli hem de düşündürücü bir deneyim sunuyor. Paris’teki fahişelik sahneleri, karakterin bağımsızlık mücadelesini ve erkek bakışının dayatmalarını vurgulayan önemli anlar olarak öne çıkıyor.

Dr. Godwin’in evinde dolaşan tavuk kafalı köpekler gibi absürt detaylar, Bella’nın gelişim yolculuğuna tuhaf bir mizah katıyor. Max McCandles karakteri hikâyeye aşk ve sıcaklık eklerken, Duncan Wedderburn Bella’nın özgüvenini ve bağımsız keşif isteğini tetikliyor. Bella, etrafındaki ikiyüzlülüğü fark ederek kendini güçlendiren bir karaktere dönüşüyor. Filmin sonlarına doğru eski kocasını keçiye dönüştürmesi, absürtlüğün kontrolünün artık Bella’nın ellerinde olduğunu gösteriyor.

Filmin ana duygularından biri “hapsetme” hissi. Tanrı babası onu eve kitler, Wedderburn ayaklarını yerden kesmek için gemiyle yolculuğa çıkarır, eski kocası da aynı şekilde davranır. Bella, tüm bu ipleri keserek kendi özgürlüğünü ve gücünü keşfeder. Emma Stone, The Favourite sonrası Lanthimos ile tekrar buluşarak cesur, kendinden emin ve cüretkâr bir performans sergiliyor. Bella, dünyanın acımasız gerçekleriyle yüzleşirken zihinsel yolculuğunu cinsel yolculuğun önüne alıyor ve izleyiciye güçlü bir kadın karakter örneği sunuyor.

Film, biraz Oz Büyücüsü, biraz da Marquis de Sade esintileri taşıyor; dengesiz ama keyifli bir yolculuk sunuyor. Holly Waddington’ın kostümleri, Shona Heath ve James Price’ın prodüksiyon tasarımı, Jerskin Fendrix’in müzikleri ve Robbie Ryan’ın balıkgözü lensleri filmi detaylı ve dokunaklı kılıyor. Lanthimos, sevdiği karaktere hayat verirken, her karede izleyiciye bu sevgiyi hissettirmeyi başarıyor.

Yazar: Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret