[Leydihan]

Christopher Nolan’ın Destansı Dönüşü: The Odyssey İncelemesi

Sinema dünyasında bazı yönetmenler vardır; her yeni filmi sadece bir yapım değil, adeta sinema salonlarının kaderini belirleyen birer kültürel olaydır. Christopher Nolan, kariyerinin başındaki o taze ve asi sesini zamanla milyonların sevgilisi haline gelen küresel bir markaya dönüştürdü.

Memento ile başlayan bu yolculuk; Inception ile ana akım sinemayı sarsan, Interstellar ile milyonları gözyaşlarına boğan ve hatta Akademi kurallarını değiştirecek kadar büyük bir güce erişen bir devasa sinema imparatorluğuna evrildi.

Ancak bu devasa başarı, beraberinde haklı eleştirileri de getirdi. Tenet gibi kültürel karşılığı yüksek ama karmaşık denemelerin ardından, Dunkirk’ün milliyetçiliği aklayan finali ve sektörel bir vefa borcu gibi taçlandırılan Oppenheimer, Nolan’ın "gösterişli numaralara" fazla yaslandığına dair haklı kuşkuları tetiklemişti. Tam da bu noktada, yönetmenin çocukluğundan beri hayalini kurduğu o nihai proje karşımıza çıkıyor: Homeros’un Odysseia uyarlaması, yani The Odyssey.

Zamansız Bir Destanın Çağdaş ve Sarsıcı Yorumu

İlyada’dan sonra Batı edebiyatının elimizdeki en köşe taşı metinlerinden biri olan Odysseia, sinemanın en çok beslendiği kaynakların başında gelir. Nolan ise bu devasa mitolojik havuzu kendi sinema dilinin süzgecinden geçirerek kusursuz bir dengeye oturtuyor.

Truva’daki zaferinin ardından evine dönmeye çalışan Odysseus (Matt Damon) merkezde yer alırken, film geride kalanları da en az onun kadar önemsiyor.

İthake’de babasının sağ olup olmadığını bilmeden hayatta kalmaya çalışan Telemakhos (Tom Holland), sarayı talan eden taliplere karşı direnirken; Penelope (Anne Hathaway) sadakatiyle hikayenin en güçlü omurgasını oluşturuyor.

Nolan, destanın epizodik yapısını bozmadan;

• Tanrıça Kalipso’nun (Charlize Theron) ellerine düşmeden önce Kiklop’la verilen ölüm kalım mücadelesini,

• Kirke’nin (Samantha Morton) mürettebatı dönüştürdüğü o karanlık tuzakları,

• Yol boyunca rehberlik eden Athena’nın (Zendaya) hüzünlü ve mesafeli bilgeliğini

doğrusal olmayan kurgu zarafetiyle harmanlıyor. Zaman, Nolan’ın elinde yine en güçlü anlatı silahına dönüşüyor.

Teknik Şatafatın Ötesinde: Güçlü Bir Senaryo

Bu filmi Nolan’ın son dönem işlerinden ayıran en temel fark, gösterişin hikayenin önüne geçmemesi. Tamamı IMAX kameralarla çekilen yapımda, görüntü yönetmeni Hoyte van Hoytema’nın denizleri alışılagelmiş turkuaz tonların dışında resmetmesi ve Ludwig Göransson’un coğrafyamızın ezgilerini gerilimle harmanlayan müzikleri, görsel ve işitsel bir şölen sunuyor.

Ancak asıl başarı senaryoda yatıyor. Nolan, Homeros’un evrensel "insan neidir?" sorusunu bugünün perspektifine taşıyor:

• Savaşın anlamsızlığını Odysseus’un travma sonrası stres bozukluğu (PTSD) üzerinden okuyor.

• Yoldaşı Sinon’a (Elliot Page) reva görülen trajik sonun vicdani yükünü kahramanın omuzlarında hissettiriyor.

• Mitolojik figürleri sadece birer tanrı olmaktan çıkarıp insanileştiriyor.

Teknik virtüözlüğün anlatının doğal akışına boyun eğdiği bu yapımda, oyuncu tercihleri de oldukça isabetli. Robert Pattinson’ın canlandırdığı Antinous dışındaki isimlerin daha nötr ve dingin oyunculuk paletleri tercih etmesi, filmin epik atmosferine muazzam bir nefes alanı açıyor.

Sinema Salonlarında Bir Zafer Kutlaması

Truva Atı efsanesinin kan, ter ve gözyaşıyla yeniden yazıldığı sahneler, ölülerle yapılan o Şekspiryen buluşmalar ve hatta ileride tam anlamıyla bir korku filmi çekmesi için sinyal veren dehşet dolu anlar... The Odyssey, sinema sanatının saf bir epik egzersizi olarak büyüleyici.

Kabul edelim; her filmi milyarlarca gişe yapan, salonların dolup taşmasını sağlayan bir yönetmenle aynı gemide olmak bazen sorgulatıcı olabilir. Fakat Nolan, bu kez kendi çocukluğunun nostaljisine sığınmak yerine, yıllardır sinemasını besleyen o kadim kaynağa hak ettiği ihtişamı kusursuz bir disiplinle teslim ediyor.

Sevelim ya da eleştirelim; çağımızın en önemli sinema zihinlerinden birinin, çıtayı sadece zorlamakla kalmayıp yeniden tanımladığı bu zafere tanıklık etmek büyük bir ayrıcalık. Ve bu devasa partinin sonunda, salonun çıkışında yüzünde tebessümle duran kalabalıktan biri olmaktan ben de büyük bir mutluluk duyuyorum.

Yazan: Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret