[Leydihan]

Tek Gecelik Bir Hayal Kırıklığı

Ne güldürüyor ne de romantizm sunuyor…

Aslında "Sadece Bir Gece", serbest ilişkilerin sınırlarının nerede çizilmesi gerektiği üzerine derinlemesine tartışmalara kapı aralayabilecek cesur bir çıkış noktasına sahip. Hatta konuyu, otoriter devlet yapılarınca nüfus kaybı kaygısı ve ahlakçı baskılarla kısıtlanan bu özgürlüklere karşı çıkan özgürlükçü bir pencereden ele alıyor. Peki, sonuçta ne mi oluyor? Bekâr bireyler arasındaki mahremiyete yılda sadece bir kez izin verilen bu ilginç konsept, karşı cinsin birbirine hücum ettiği absürt ve yorucu bir karmaşaya indirgeniyor.

Komedi deseniz yok, bir süre sonra sadece izleyicide derin bir bıkkınlık ve şişkinlik hissi bırakıyor.

Sinema salonlarının romantik komedilerden mahrum kaldığı şu günlerde "Sadece Bir Gece", benzer bir beklentiyle bilet alanları benim gibi büyük bir sukutuhurrana uğratıyor. Hani sıkça dile getiririm ya; sinema sadece koltuğa yaslanıp mısır eşliğinde tüketilecek sıradan bir eğlence aracı olmamalıdır; o amaçla çekilmiş olsa dahi içinde mutlaka savunulan bir tez, bir fikir ya da bir alt metin barındırmalıdır diye. İşte bu yapım da o beklentinin oldukça uzağında kalıyor.

Amerikan Rüyasının Muhafazakar Yüzü
Öyle sanıldığı gibi Amerikalılar her zaman alabildiğine özgürlükçü bir toplum profili çizmezler. New York veya San Francisco gibi parmakla gösterilen birkaç metropolün dışında, yıllardır bize lanse edilen o geleneksel ve kutsal aile yapısına olan düşkünlük hâlâ varlığını koruyor. İnsanların büyük çoğunluğuna evlenip çoluk çocuğa karışmak ve hafta sonları bahçede barbekü yapmak yetip artıyor bile.

Ancak zamanla ilişkiler serbestleşti ve cinsellikle tanışma yaşları bir hayli düştü. Bu durum, hem ahlaki hem de toplumsal sağlık kaygılarıyla yöneticileri rahatsız etmeye başladı. Filmin arka planındaki tartışmalar da muhtemelen bu eksende şekilleniyor: Gelecekte devletin vatandaşların koluna çipler takarak her anını denetim altında tuttuğu distopik bir sistem… Aynı çatısı altında yaşayan evli olmayan çiftlerin dahi yakınlaşmasına izin verilmeyen, tıpkı günümüzdeki sert politik figürlerin hayalini süsleyecek kadar faşist bir düzen.

Serbestliğin tanınacağı o tek gecede ise piyasada ne prezervatif kalıyor ne de başınızı sokabileceğiniz boş bir yatak!

Sevgilisi Olmayanların Sokak Yarışı
Kalbi boş olanlar ise şanslarını zorlamak adına kendilerini anında caddeye, barlara ve gece kulüplerine atıyorlar. Aslında usta ellerde işlense fazlasıyla mizahi detaylar barındırabilecek bu yapı, "Nasıl olsa izleyici buluruz" rahatlığıyla muhtemelen geçiştirilmiş ve ortaya ucuz, niteliksiz bir komedi çıkmış.

Projenin yönetmenliğinde ve senaryosunda, ticari açıdan bilinen isimlerden Will Gluck’ın imzası var. Var olmasına var da, ortaya konulan iş ne yazık ki beklentileri karşılamaktan çok uzak.

Romantizm Nerede?

Romantizm arıyorsunuz, yok! Mahremiyet içeren sahneler bekliyorsunuz, o da yok! En azından hafif erotik bir yapım izleyelim bari desek, o da sunulmuyor; ekranda gördüğümüz tek şey, birbirinin üzerine atlayıp aceleyle üstünü başını çekiştiren insanlar ve anlamsız bir telaş. Sevgilisi olmayanların her ne pahasına olursa olsun birini kapma yarışı… Hani büyük alışveriş merkezlerinin indirim günlerinde kapıların açılmasıyla insanların içeri hücum edip raflardakileri kapışması gibi, burada da tam anlamıyla bir eş bulma ve ardından prezervatif kapma koşuşturması yaşanıyor.

Açıkçası bu sahneler izlerken insanda pek de hoş olmayan bir his bıraktı.

Neticede filmin finalinde baş karakterlerimiz aradığını bulamay yine birbirlerine kalıyorlar. Monica Barbaro her ne kadar olağanüstü bir güzelliğe sahip olmasa da performansıyla sırıtmazken, Callum Turner herhalde kariyerinin ekonomik olarak zor bir döneminde olmalı ki bu kadar mahcup edici bir projede yer almayı kabullenmiş.

Aslında üzerine tek kelime bile yazmaya değmezdi; ancak olur da romantik komedi açlığıyla izleme hatasına düşerseniz, sizi neyin beklediğini önceden bilin istedim.

Yazan: Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret