[Leydihan]

Masalın Gölgesinde Yeni Bir Pamuk Prenses

Grimm Kardeşler’in 1812’de kaleme aldığı masal, 1937’de Walt Disney Productions tarafından animasyon olarak sinemaya uyarlandığında sinema tarihinin kilometre taşlarından biri olmuştu. Aradan geçen onca yıla rağmen “Pamuk Prenses” hâlâ yeniden anlatılıyor. 2025 versiyonu ise yalnızca bir masal uyarlaması değil, aynı zamanda kültürel ve politik tartışmaların tam ortasında duran bir yapım olarak gündemde.

Hollywood’un klasik peri masallarını farklı kuşaklara göre yeniden şekillendirme alışkanlığı malum. 2012’de biri fantastik komedi tonu taşıyan Mirror Mirror, diğeri daha karanlık bir atmosfer sunan Snow White and the Huntsman olmak üzere iki ayrı uyarlama izledik. Türkiye’de ise 1970’te Ertem Göreç imzasıyla çekilen yerli versiyon hafızalara kazınmıştı. Ancak hiçbir uyarlama, 2025 yapımı kadar tartışma yaratmadı.

Başrolde yer alan Rachel Zegler’in seçimi, daha film vizyona girmeden yoğun eleştirilerle karşılandı. Zegler’in etnik kökeni üzerinden yapılan tartışmalar, masalın “pamuk” metaforuna takılıp kaldı. Üstelik oyuncunun politik açıklamaları ve kötü kraliçeyi canlandıran Gal Gadot’un kamuoyuna yansıyan görüşleri de tartışmaları büyüttü. Böylece film, henüz izleyiciyle buluşmadan ideolojik cepheleşmelerin odağına yerleşti.

Bu yeni uyarlamada “Yedi Cüceler” ifadesinin geri plana itilmesi ve karakterlerin CGI ile tasarlanması da farklı bir tartışma başlattı. Özellikle Peter Dinklage’ın, hikâyenin cüce temsiline dair eleştirileri sonrasında yapım ekibi daha “eşitlikçi” bir yaklaşım benimsediklerini açıkladı. Senarist Erin Cressida Wilson, klasik anlatıyı çağdaş bir bakış açısıyla genişlettiklerini vurguluyor.

Film, prens figürünü geri plana alarak daha politik bir çerçeve kurmaya çalışıyor. Jonathan adında muhalif bir karakter üzerinden halkçı bir söylem geliştiriliyor. Pamuk Prenses’in çocukluk yıllarına yapılan geri dönüşler, ailesinin halkla iç içe ve paylaşımcı bir yapıda olduğunu gösteriyor. Kötü kraliçenin gelişiyle bozulan denge, yalnızca sarayın değil ülkenin kaderini etkiliyor. Bu versiyonda güzellik vurgusu fiziksel görünümden çok içsel değerlere kaydırılmış.

Müzikal damar korunmuş; özellikle kuyu başı ve orman sahnelerinde 1937 klasiğine selam veren anlar var. Ormanda Pamuk Prenses’in dostluk kurduğu hayvanlar — tavşanlar, sincaplar, kuşlar ve minik bir ceylan — masalsı atmosferi diri tutuyor. Ancak 250 milyon dolarlık bütçesiyle bu yeniden çevrimin gerçekten gerekli olup olmadığı sorusu ister istemez akla geliyor.

Rachel Zegler, eleştirilerin gölgesinde güçlü bir performans sergiliyor. Karakterine naif ama kararlı bir duruş kazandırıyor; şarkı performanslarında ise filmin müzikal ruhunu başarıyla taşıyor. Gal Gadot ise siyah kostümleri içinde klasik kötülük arketipini modern bir yorumla sunuyor.

Sonuç olarak 2025 yapımı “Pamuk Prenses”, hem masalın özüne sadık kalmaya çalışan hem de günümüzün eşitlik, temsil ve kimlik tartışmalarına temas eden bir yapım. Değişen bazı detaylara rağmen ana hikâye yerli yerinde duruyor. Bu versiyon, masalın kapısını biraz daha aralayarak herkesi içeri davet ediyor; o kapıdan girip girmemek ise izleyiciye kalıyor.

Yazar: Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret

👍1