Sonbaharın en kalın düdükleri
uğuldar eylül serinliğinde
sokaklar törenle demir alır
camların buğulanıp üşüdükleri
o rüya belirsizliğinde
şehir insanı ansızın bırakır

sonsuz martıların döküldükleri
leylak karanlığının perdesinde
yolculuklar öncelik kazanır
soğuk tabancaların öksürdükleri
oteller canlanır her zil sesinde
insan insanı ölümünden tanır

duvarlar nasıl yeraltı örgütleri
yumrukları sıkılmış afişlerinde
kan köpüğü bir yağmur boşanır
siyasal tutukluların örtündükleri
ve geceyarısını her geçişlerinde
hayal meyal devrim yaşanır

polislerin alıp götürdükleri
eski sanıkların son ifadesinde
bir büyük yorgunluk imzalanır
gündelik işlerin öldürdükleri
umutların kederli listesinde
hiç olmazsa birisi ayakta kalır

—-