Yazarken sema karanlık, ruhum için sabah yok
El kalemde mumları yak, eski kadehe şarap koy
Ankara'da deniz, bende uçmak için kanat yok
Hiçbi' şiirin içinde bu ruhum gibi sanat yok
Ölüme inat yazıyorum, bu sayfa kalbe huduttur
En güzel hikâyedeydik, insanlığını unuttun
Tenimi kuruttun, bu şehirde tek buluttun
Üzülme, bazen ölmek bile insan için umuttur
Kahve bardağından yüzüme doğru vuran sıcaklık
Yaz gününde kaldı aşk ve mevsimimiz kış artık
Ruh hâlim: bozuk plakta dönüp duran bi' şarkı
Biz bir hayal kurar, onun da birden içine sıçardık
Mastar eklerinde kaldı bütün fiiller
Dile gelince geceyi gündüz eden soğuk şiirler
Sırtım yere gelmedikçe döner gider değirmen
Ve bi' gün Tanrı olsanız da karşınızda eğilmem (Ey)