Lipid çift tabakayı geçebilme yeteneği ilaçların absorpsiyonu, hücre içine veya hücre içi organellere girişi ve kan - beyin engelini aşmaları İçin bir ön koşuldur. Amfifilik yapılarından dolayı fosfolipidler dışı hidrofilik ve içi hidrofobik olan bir çift tabaka oluşturur (s.20) Maddeler bu membranı üç farklı yolla geçebilirler.

Difüzyon (A). Lipofilik maddeler (kırmızı noktalar) hücre dışı ortamdan (kırmızıyla gösterilen alan) membrana girer, membranda birikir ve sitozole çıkar (mavi bölge) Geçişin yönü ve hızı sıvı ortamlardaki ve membrandaki nisbi konsantrasyonlara bağımlıdır. Eğim dikleştikçe (konsantrasyon farkı) daha fazla ilaç birim zamanda difüze olur (Fick Yasası) Lipid membran hidrofilik maddeler için aşılması hemen hemen mümkün olamayan bir engeldir. (Mavi üçgenler)

Transport (B) Bazı ilaçlar membranları transport sistemlerinin (taşıyıcı) yardımıyla fizikokimyasal özellikleri, özellikle lipofilisitelerinden Bağımsız olarak geçebilir. Bir önkoşul olarak ilacın taşıyıcıya (transport sistemindeki girintilerine uyan mavi üçgenler) afinitesinin olması gerekir ve bağlandığı zaman membranın bir tarafından diğerine taşınır. Transport mekanizması ile membrandan geçiş taşıyıcıya benzer afinitesi olan diğer maddeler tarafından kompetitif olarak inhibe edilebilir. Afinitesi olmayan maddeler (mavi halkalar) taşınmazlar. İlaçlar fizyolojik maddelerin taşıyıcılarını kullanır: kan - beyin ve kan barsak engellerinde amino asit taşıyıcılar tarafından L-dopa alınımı (s.188) ve böbrek tübül hücrelerinin lüminal membranından bazil polipeptidler taşıyıcısı tarafından aminoglikozidlerin alınımı (s.278) Yalnız fizyolojik substratına yeterince benzerlik gösteren ilaçlar, taşıyıcıya afinite gösterir.

Sonuçta membran geçişi membranla kaplı ufak veziküller şeklinde olabilir. İki farklı sistem bulunur.

Transsitoz (veziküler transport, C)

Yeni veziküller oluşunca, hücre dışı sıvısında çözünmüş olan maddeler membranı bir anlamda yutulmuş gibi geçer ve sonra sitoplazmaya taşınır, veziküller (fagozomlar) lizozomlarla birleşir ve taşınan madde metabolize olur. Bu diğer olasılık, vezikül karşıt hücre membranı ile birleşir (sitopempsis)

Reseptör - aracılı endositoz (C). İlaç önce membran yüzeyindeki, sitozolik kısmı özel proteinlerle (adaptinler, 3) temasta olan reseptörlere bağlanır. (1,2). İlaç - reseptör kompleksi membranda lateral olarak hareket eder ve bir klatrin - bağımlı olayla diğer proteinlere bağlanır (4) Etkilenen membranın bölgesi invajine olur ve sonunda koparsak Bağımsız bir vezikül meydana gelir (5). Klatrin tabakası hemen ayrılır (6), bunu adaptinler izler (7). Vezikül kalıntısı bir endozomla birleşir (8) ve vezikül içindeki proton konsantrasyonu yükselir. İlaç - reseptör membrana döner. Endozom, içeriğini önceden belirlenmiş hedeflere ulaştırır, örneğin, Golgi kompleksi, hücre çekirdeği, lizozomlar veya karşıt hücre membranı (transsitoz) gibi. Basit endositozun aksine, reseptör aracılı endositoz İçin Özgül bir reseptöre afinite olması koşulu vardır ve konsantrasyon farkından Bağımsız olarak çalışır.