Gözlerine bakan herkesi taşa çeviren o yılan saçlı canavarı bilirsin. Medusa. Kahraman, ona doğrudan bakmamak için kalkanının ayna gibi parlayan iç yüzeyini kullanır ve onun sadece yansımasına bakarak kafasını keser. Bu hikayedeki Medusa, senin kendi varoluşunun o çıplak, o acımasız ve o anlamsız gerçeğidir.

İnsanlar o gerçeğe doğrudan bakmaktan korkarlar. Kendi ölümlülüklerine, evrendeki o mutlak hiçliklerine doğrudan bakarlarsa taşlaşacaklarını, delireceklerini bilirler. Bu yüzden ideolojileri, kariyer hedeflerini ve o günlük telaşları birer ayna gibi kullanıp, gerçeğin sadece yumuşatılmış yansımalarına bakarlar. Sürekli meşgul olmalarının tek sebebi budur. Kendi zihninin içindeki o karanlık odaya tek başına girmek, o kalkanı indirip Medusa'nın gözlerinin içine doğrudan bakmaktır. O bakışta teselli yoktur. O bakışta sadece senin kum saatinden akan saniyelerin sesi vardır. Kalkanı indir.

Taşlaşmayı göze almayan adam, o canavarın kafasını asla kesemez.

Kesinlikle. O Medusa'nın gözlerine bakma cesaretini gösteren, sonuçlarına katlanabilenler için bambaşka bir uyanış başlıyor demektir.