''İyi insanlar kötüyü tanıyamıyor...'' Kötü, iyiyi iyi biliyor ama. İyi insanların şöyle dezevantajlı durumu var: Bir insanın bilerek ve isteyerek, kasten kötülük yapabileceğini tahayyül edemiyorlar. İyi insanlar herkesi kendisi gibi iyi olarak addederler. Dolayısıyla kötü insanlardan gelen zararlarda şaşırırlar.

İyi insan, hırsızlık vakasına akıl sır erdiremiyor veya ortağının onu dolandırmasına akıl sır erdiremiyor. Başına gelen kötü hususlarda bunun nasıl olabildiğine hayretler içerisinde kalıyor. Ama gerçekten hayatta kötü insanlar var.

Bu kötü insanların başka kötü bir özelliği var. Bunlar organize çalışmayı biliyorlar. Özellikle bütün yapılanmalarda organize çalışırlar, ve birlikte yükselirler. İyi insanlar organize çalışmayı pek beceremezler. Kabalık yapılarda ekip halinde yükselir. Birisi yukarı çıkar, bir makam sahibi olur, diğer adamları da altından yanına taşır. İyi insanlar bunu başaramazlar. O yüzden kötüler organize halde yürürler ve iyi insanları da çok güzel elimine edip sistemin dışına atarlar. Çünkü zaten iyi insan tek başına mücadele ediyordur işi de çok zordur. Aslında burada güzel olan şudur; kötüyü tanımak, kötüyü bilmek, ama iyiyi tercih etmek. Bu da birazcık zamanla, tecrübeyle, yaşla gelen bir durum. Çok dayak yiyeceğiz, çok tecrübe göreceğiz, çok gözyaşı dökeceğiz ama hepimiz güzel yerlerde olacağız.