Bu yaşta "ben artık ilişki istemiyorum" demek mantıklı mı?
 

Kızlar, beyler, bu konuyu açmak için biraz cesaret topladım ama artık içimde tutamıyorum.

Kafamın içinde dönüp duran bir soru var: İnsan belli bir yaşa gelince, mesela 30'ların ortası, 40'lar falan, gerçekten "ben artık ilişki istemiyorum" diyerek kafayı mı dinlemeli? Yoksa bu sadece bir bahane mi? Kendini avutma yöntemi mi?

Benim çevremde böyle diyen insanlar var. Hem kadın hem erkek. Genelde hayatlarında bir şeyler yaşamışlar, belki birkaç ağır ilişki atlatmışlar. Sonra da "ben yoruldum, artık bana huzur lazım" deyip köşelerine çekiliyorlar. Anlatabiliyorumdur umarım.

Ama bir yandan da düşünüyorum, hayat bu, ne olacağı belli mi? Yarın öbür gün karşına biri çıkar, her şeyi değiştirir. Belki de o ilişki istememe hali, aslında doğru kişiyi bulamama korkusundan kaynaklanıyor. Ya da belki de gerçekten hayatın koşuşturmacası içinde kendine ayıracak enerjiyi bulamamak...

Sizin bu konuda fikirleriniz neler? Bu yaşlarda "ilişki istemiyorum" demek gerçek bir tercih mi, yoksa daha derin bir şeyin belirtisi mi? Tecrübelerinizi, düşüncelerinizi paylaşırsanız çok sevinirim. Belki benim gibi bu soruyla boğuşan başkaları da vardır.

Yanıt: Bu yaşta "ben artık ilişki istemiyorum" demek mantıklı mı?
 

Çok büyük konuşmamak gerekiyor; herkesin bir yerde kısmeti var.

Yanıt: Bu yaşta "ben artık ilişki istemiyorum" demek mantıklı mı?
 

Yanıt: Bu yaşta "ben artık ilişki istemiyorum" demek mantıklı mı?
 

Onlara biz ilişki olarak bakmıyoruz.