Peygamberliğinin başlangıcı olarak Hz. Peygamber (sav)’e yüce hakikatler rüya aleminde keşfolunmaya başladı. O’nun rüyada gördüğü her şey aydınlık bir sabah gibi aynen vaki oluyordu. Bir gün Hira dağındaki mağarada vahiy getiren melek Cebrâil Aleyhisselâm kendisine göründü ve: Oku, dedi. Hz.Peygamber (sav): Ben okumak bilmem, dedi. Melek aynı emri tekrarladı. Hz. Peygamber (sav) yine: Ben okumak bilmem, cevabını verdi. Bunun üzerine melek O’nu baştan aşağı takatı kesilinceye kadar sıktı. Hz. Peygamber (sav): Ne okuyayım, diye sordu. O zaman melek, Mâverâ’dan gelen seslerin en tatlı ahengiyle şunları okudu:

“Yaratan Rabbinin ismiyle oku. O, insanı yapışkan maddeden yarattı. Oku! O çok kerim olan Rabbinin hakkı için ki, O kalemle talim etti, insana bilmediklerini öğretti. “

Alak Sûresi’nin başındaki bu ayet-i kerimeler ilk gelen vahiydir. Hz. Peygamber (sav) bunları kalbine nakşetti, meleğin sesini takip ederek aynen okudu ve derhal evine döndü. İlk vahiy haletinin verdiği endişenin titreyişi içinde eşi Hz. Hatice (r.anhâ)’ya: “Beni örtün, beni örtün.” dedi. Ve derin bir uykuya dalıp uyandıktan sonra gördüğü hali eşine anlattı. Sadık eşi O’nu teselli etti:

“Müjdeler olsun, sebat et. Hayatımı elinde bulunduran Allah’a yemin ederim ki, sen bu ümmetin peygamberi olacaksın. Yüce Allah seni asla bırakmaz. Zira sen; akrabalık haklarına riayet edersin, sözünde doğrusun, güçlüklere dayanırsın, misafirleri ağırlarsın, felakete uğrayanların yardımına koşarsın. Böyle olan kulunu Allah yalnız bırakmaz.

Bu sözler, Hz. Hatice (r.anhâ)’nın ne kadar yüksek ruhlu bir kadın olduğunu göstermektedir. Yüce Allah, son peygamber olarak seçtiği Hz. Muhammed (sav)’e eş olarak da böyle yüksek fazilet sahibi bir kadını nasip etmiştir. Bu da Allah’ın bir lütfudur.