İlk sonuçlardan biri çıplak olduklarından utanmaları ve incir yapraklarıyla kendilerini kapatmalarıydı. Artık Tanrı’ya odaklanmıyorlardı, şimdi bedenlerinde benmerkezciydiler. Ruhları artık Tanrı ile birlik içinde değildi, bedensel ihtiyaçları ruhsal ihtiyaçlarından daha önemli hale geldi ve çıplaklıklarından utandılar. Artık hepimizin katıldığı tutkulu dünyevi hayata başladılar.
İnsanlık hala Tanrı’nın suretine sahipti, ama şimdi kararmış ya da solmuştu. Bedenleri hastalığa, bozulmaya ve ölüme maruz kaldı. Adem ve Havva artık Hayat Ağacı’nın olduğu Aden Bahçesi’ne giremeyeceklerdi. Adem ve Havva’dan miras aldığımız statü ve asli günah tam da budur. Adem’in yaptığı kötü seçimin suçunu üstlenmiyoruz, ancak günahlarının sonucunu, tabiatta geçirdiği değişikliği miras alıyoruz. Hepimiz Adem ve Havva’nın torunları olduğumuz için, hepimiz onların günahkar doğasını düşüşten miras ediniyoruz.