Masters of the Universe: Gücün Değil, Nostaljinin Peşinde

Seksenli yılların ikonik karakterleriyle büyüyen bir doksanlar çocuğu olarak He-Man ve She-Ra, çizgi film hafızamın en özel köşesindedir. Sonrasında Herkül ve Zeyna ile devam eden rol yapma maceralarımın vazgeçilmez kahramanı olan He-Man’i, o efsanevi ama bir o kadar da iddialı saç modeline rağmen öyle bir sahiplendim ki, Netflix’teki yeni nesil animasyonlarını bile ilk gününden itibaren büyük bir merakla takip ettim. Bu yüzden karakterin sinema salonlarına döneceği haberi beni fazlasıyla heyecanlandırmıştı. Üstelik rolün, kendini çok da ciddiye almadan işini başarıyla yapan Nicholas Galitzine gibi parlayan bir isme emanet edilmesi beklentilerimi daha da artırmıştı.

1987 tarihli sinema uyarlamasından bu yana beyazperdeden uzak kalan efsane, Barbie’nin gişedeki devasa başarısının ardından elindeki IP'leri (fikri mülkleri) yeniden değerlendirmeye başlayan Mattel’in stratejik bir hamlesi olarak sahalara geri dönüyor. Ancak her iki yapım da aynı çatı altında doğmuş olmasına rağmen, Masters of the Universe çok daha farklı ve karanlık bir yaratıcı damardan besleniyor. Özgeçmişinde Kubo and the Two Strings gibi çığır açan bir stop-motion başyapıt barındıran Travis Knight’ın yönettiği film, Eternia’nın büyük bir tehdit altında olduğu kaotik bir sekansla açılıyor. Henüz çocuk yaştaki Prens Adam, Güç Kılıcı ile birlikte Dünya’ya gönderiliyor; ancak kılıcını burada kaybeden Adam, aradan geçen on beş yıl boyunca gerçek kimliğinden bihaber, sıradan ve sıkıcı bir insan hayatı sürüyor. Ta ki kaderi onu yeniden Eternia’ya çağırıp İskeletor’a karşı vereceği ölüm kalım mücadelesinin içine çekene kadar.

Hikâyenin Yavaş Aktığı Noktalar ve Görsel Tercihler

Film, sarışınlığa atfedilmiş popüler kültür klişelerine hafifçe dokunarak başlıyor. Adam, damarlarındaki asil kanın ona yüklediği sorumluluğun ve devasa gücün farkına varana kadar giriştiği her kavgadan tamamen acemi şansıyla sıyrılıyor.

Açıkçası, filmin bu Dünya aşamasında gereğinden fazla vakit kaybettiğini söylemek yanlış olmaz. Üstelik seriden aşina olduğumuz o canlı ve rengârenk Eternia paleti yerine daha çok kırmızı ve siyah tonlarının hâkim olduğu, ilk Captain America filmine de ilham kaynağı olabilecek tekdüze bir görsel dünya tercih edilmiş.

İnsan kaynaklarında dünyalar sıkıcısı bir işte calışan Adam nihayet Eternia topraklarına ayak bastığında, seyirci olarak tek beklentimiz o avuç içi kadar ikonik kostümüyle kılıcını havaya kaldırdığı "Gücün bende!" anına ulaşmak oluyor. Ancak Travis Knight, olası devam filmlerine zemin hazırlamak istercesine hikâyeyi oldukça yavaş ve temkinli örüyor. Stop-motion kökenlerinin de etkisiyle gerçek oyuncuları, adeta canlı birer animasyondan ya da yüksek kaliteli oyuncak setlerinden fırlamış hissi veren dioramalara yerleştiriyor.

Konfor Alanından Çıkmayan Bir Nostalji Yolculuğu

Senaryo, başrolünü üstlenen Nicholas Galitzine’in kendine has mizacıyla uyumlu, yer yer kendiyle dalga geçebilen bir tonda ilerliyor. Eternia'nın yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalmasının ciddiyetini hissetsek de, maceranın sonunda her şeyin yoluna gireceğinden ve kötülüğün alt edileceğinden bir an olsun şüphe duymuyoruz. He-Man, sayısız kez yeneceğini bildiğimiz İskeletor’u alt ettiğinde, rakibinin gözlerindeki o geçici şaşkınlığı ve kendi yüzündeki o tanıdık gururlu tebessümü görmek tam da beklediğimiz şey.

Kısacası Masters of the Universe, yenilikçiliğin veya risk almanın değil, konforun ve güvenli alanın filmi. Daniel Pemberton’ın seksenlerin synth-pop esintilerini taşıyan sentezleyici ağırlıklı müziklerinde, filmin kurduğu retro-fütüristik evrende ve İskeletor’un neredeyse birebir çizgi filmden fırlayıp gelmiş gibi tasarlanmasında hep aynı motivasyon hissediliyor: Nostaljiyi olabilecek en canlı haliyle ayakta tutmak.

Ve dürüst olmak gerekirse, bu strateji çoğu zaman işe yarıyor. Film, izleyicisini ters köşe yapmaya değil, doğrudan çocukluğuna ışınlamaya programlanmış durumda.

Kaybedilen Cesaret ve Steril Yaklaşım

Buna karşın, post-modern imaların kırk yıl öncesinden gelen popüler kültür referanslarıyla harmanlandığı, baştan sona kitsch bir estetik vadeden yapımın en büyük handikabı korkaklığı. Yapım ekibi; He-Man’le büyüyen sadık kuşağın ilgisinin yalnızca nostaljiyle sınırlı kalacağına o kadar inanmış ki, senaryoda en ufak bir estetik ya da anlatısal risk dahi almamış.

Örneğin; onlarca yıldır sahip olduğu fiziksel görünümü ve teatral duruşuyla queer kültürünün ve camp estetiğinin en önemli ikonlarından biri haline gelmiş olan He-Man evreni, filmde bu kodlarından neredeyse tamamen arındırılmış. Yönetmenle birlikte Laika stüdyolarında da çalışmış olan Chris Butler, ortalama komedileriyle tanınan Nee Kardeşler ve Marvel geçmişine sahip David Callaham’ın imzasını taşıyan senaryo, bu açıdan oldukça steril kalıyor. He-Man rolüne bürünebilmek için aylarca sıkı bir spor salonu rutini ve diyetten geçen Galitzine’in bedenini sergilemekten bile imtina eden ürkek bir kamera kullanımı var ortada.

Neyse ki bu steril ve risksiz yaklaşım, dijital platformların bölgesel yayın politikalarıyla da kusursuz bir uyum içinde. Türkiye pazarına yönelik içerik stratejilerinde temkinli adımlar atan platformların kütüphanesine eklenecek bu filmin, sansür masasında tek bir kare üzerinde bile düşünülmesine gerek bırakmayacak kadar "zararsız" ve güvenli bir çizgide durduğu rahatlıkla söylenebilir.

Yazan: Leydihan