Çocukluğumuzdan bu yana çizgi roman sayfalarından beyazperdeye taşınan kahramanlara sırt çevirmek kolay değil.

Hollywood yapımcılarının garantili gişe kozu olarak gördüğü bu ikonlar, birbirini tekrar eden senaryolarla karşımıza çıksa da sinemaseverler için tanıdık birer alışkanlık olmayı sürdürüyor. James Gunn ve Peter Safran’ın öncülüğünde şekillenen yeni DC Sinematik Evreni’nin (DCU) Superman sonrası ikinci durağı olan Supergirl, izleyiciyi hem tanıdık hem de şaşırtıcı derecede farklı bir süper kahraman portresiyle baş başa bırakıyor.

Craig Gillespie yönetmenliğinde hayata geçirilen film, 1959 yılında Otto Binder ve Al Plastino tarafından yaratılan çizgi roman mirasını arkasına alırken, geleneksel kahramanlık kalıplarını sarsan modern ve punk bir yaklaşıma imza atıyor.

Tanrılaşmayı Reddeden Bir Kahraman: Kara Zor-El

Filmin en büyük kozu, House of the Dragon dizisiyle geniş kitlelerin beğenisini kazanan Milly Alcock’un canlandırdığı Kara Zor-El. Alcock, dünya yaşıyla yarım asrı devirmiş bu ikonik karakteri genç nesil için son derece dinamik ve katmanlı bir şekilde yeniden yorumluyor.

Melankolik ve Asi Bir Duruş: Karşımızda Süpermen gibi özgüvenli ve kusursuz bir figura yok. Gezegenini ve ailesini kaybetmiş, göçmenlik hissiyle kök salamayan, dertlerini alkolle uyuşturmaya çalışan asi ve melankolik bir Supergirl var. Logolu ikonik kostümünü bile filmin oldukça ilerleyen safhalarında giyiyor; çünkü o kahraman olmak için yetiştirilmemiş ve buna mecbur da hissetmiyor.

Kırılgan Denge: Filmin anlatısı, Kara’nın yaşadığı ağır kayıplar ve yas duygusu ile köpeği Krypto etrafında gelişen yüksek tempolu aksiyon sahneleri arasında başarılı bir denge kuruyor. Eski film adaptasyonlarındaki "gençlik enerjisi", yerini daha belirgin bir asiliğe ve bireysel özgürlük arayışına bırakmış.

1984'ten Günümüze: Hikâyenin Evrimi ve Yan Karakterler

1984 yapımı Helen Slater’lı klasik uyarlamayla kıyaslandığında, dönemin sınırlı teknolojisine karşın sunulan o masalsı ton bu filmde yerini daha karanlık ve gerçekçi bir atmosfere bırakmış. Senaryo; Kara'nın doğduğu gezegende yaşanan trajediyi, Ruthye adlı 13 yaşındaki bir kızın yardım çığlığıyla kesiştiren katmanlı bir hat izliyor.

Karakter Dinamikleri ve Arketipler: Eve Ridley’nin canlandırdığı Ruthye, süper güçleri olmamasına rağmen saf cesareti temsil ediyor. İki karakter arasındaki bağ; öfke, intikam ve yasla baş etme yöntemleri üzerinden inşa ediliyor.

Kara’nın, ailesinin katili Krem’den (Matthias Schoenaerts) intikam almak isteyen Ruthye’ye söylediği "Birini öldürerek acılarını dindiremezsin" mesajı, filmin duygusal omurgasını oluşturuyor.

Lobo Sürprizi: Çizgi romandaki orijinal akışta olmamasına rağmen senarist Ana Nogueira tarafından anlatıya eklenen Lobo (Jason Momoa), filme harika bir mizah ve renk katıyor.

Purosu, vurdumduymaz tavırları ve tam zamanında gelen müdahaleleriyle Momoa, rolü tamamen sahipleniyor.

Kuzen Mimarisi: David Corenswet’in Süpermen olarak yer aldığı sahneler, iki kuzen arasındaki 10 yıllık yaş farkını ve güven hissini izleyiciye çok sıcak bir şekilde aktarıyor.

Kara'nın filmin özünü özetleyen şu sözü ise hafızalara kazınıyor: "Süpermen herkesin iyi yanını görür, ben ise gerçeği..."

Teknik Ayrıntılar ve Eleştirel Bakış

Craig Gillespie ve görüntü ekibi, çizgi romanların alıştığımız canlı ve parlak renk paletinin aksine daha karanlık, mat ve fona sadık bir görsel dil tercih etmiş.

Tematik Zenginlik: Film boyunca teknoloji yağmacılarına karşı verilen mücadeleden, Bilguis gezegeninde esir alınan kadınların kurtarılmasına kadar pek çok alt temaya değiniliyor.

Süre Sorunu: Anlatı dengeli kurulmuş olsa da, senaryoda sahnelerin zaman zaman gereğinden fazla uzatıldığı ve tempoyu düşürdüğü hissediliyor. Yine de pratik mizah anlayışı ve aksiyon sekansları bu sarkmaları telafi etmeyi başarıyor.

Genel Değerlendirme

Supergirl, sıradan bir "patlamalı-çatlamalı" mısır çerezi filmi olmanın ötesine geçerek; kayıp, yas, dostluk ve adalet kavramlarını sorgulayan olgun bir çizgi roman uyarlaması.

Milly Alcock ve Craig Gillespie ikilisinin kimyası, DC evrenine taze ve cesur bir soluk kazandırıyor.

Son Söz

Klasik süper kahraman kalıplarından sıyrılan, kusursuz görünmek yerine hatalarıyla ve yaralarıyla var olan, gerçekleri gören bir kahraman izlemek isteyenler için Supergirl, kaçırılmaması gereken güçlü bir başlangıç yapımı.

Yazan: Leydihan