[Foruma üye olmadığınız sürece forum içeriğindeki bağlantıları görüntüleyemezsiniz. Foruma üye olmak için TIKLAYIN!]

Film, ünlü okyanus bilimci Jacques Cousteau’nun şu uğursuz alıntısıyla açılıyor: “Okyanusa girdiğinizde besin zincirine dahil olursunuz; ve bunun mutlaka en üstünde yer almazsınız.” Keşke sonradan gelen film de bu sözlerin hakkını verebilecek kapasitede olsaydı. Bunun yerine karşımızda ekolojik bir vaaz vermeye meraklı bir yapım var, çünkü ne de olsa gerçek canavarlar biz insanlatız! Her şey kötü başlıyor; film, “Bütün karakterlerin yenmesini ne kadar çabuk isteyeceğim?”sorusuna adeta hızlandırılmış bir yanıt verme niyetinde.

Tayland’daki bir arkadaşının düğününe katılan Emma (Eastwood) ve influencer Lani (Oliveros), burada sürdürülebilir köpekbalığı turları düzenleyen eski bir deniz biyoloğu Mandal (Wraith) ile tanışıyorlar. Mandal ilk başta, “İnsanlar köpekbalıklarından çok daha soğukkanlıdır” gibi göz devdiren saçmalıklar savuran, kibirli bir çevreci gibi görünüyor. Ama neyse ki Emma’yı etkilemeyi başarıyor ve iki genç kadın, aksi mürettebat üyesi Ruhan (Ta’imua) ile birlikte onun turlarından birine katılıyorlar.

Birkaç ekolojik dersin ve hafifçe köpekbalığı sevme seanslarının ardından, işler bir beslenme çılgınlığı yaratma girişimiyle rayından çıkıyor. Tekne su hattının altından deliniyor, motor bozuluyor ve iletişim araçları işe yaramaz hale geliyor. Bölgedeki kaplan köpekbalığı sürüsünün Mandal’ı dinlemiş olup turistlerin dost olduğunu, yemek olmadığını bilmesi ne güzel olurdu. Ama tabi ki öyle olmuyor…

Yine de hayatta kalma yolundaki en büyük tehdidin, kaçma kancasını (kanoyu) çalmak için Lani’yi bıçaklayan Ruhan olduğu ortaya çıkıyor. Belki de Mandal haklıydı. Ya da asla bir yabancıya güvenmemeli mi? Bu mesajlardan hangisini alacağınızı siz seçin, çünkü ortada karmakarışık, berbat bir senaryo var. Örneğin, film ısrarla bu iki kadının hemşire olduğunu belirtiyor ama bu bilgi hiçbir zaman bir anlam ifade etmiyor; nitekim Mandal kendi bacağına turnikeyi kendisi atıyor.

Dahası, köpekbalıklarını cezbetmek için kullanılan yem kovasına karşı Lani’nin gösterdiği o aşırı hassasiyet ve tiksinti tamamen aptalca. Hemşireler günlük olarak balık kafalarından çok daha kötü şeylerle karşılaşıyorlar.

Yapım adına söyleyebileceğim en iyi şey, muhteşem ve büyüleyici Tayland manzaralarını gözler önüne sermesi. Bunun dışında, filmin büyük kısmının sadece öylece oturmakla geçeceğini fark ettikçe durum giderek daha da sinir bozucu bir hal alıyor. Üzerinde oturdukları batan gemi, aslında filmin genelinin de bir metaforu haline geliyor. Bir cesedin ortadan kaldırılması gereken (filmin geri kalanıyla çelişen kanlı bir şekilde) beş dakikalık bir bölüm var, ardından gemi nihayet dalgaların altında kayboluyor. Bir an için filmin tamamen karanlık bir tona bürüneceğini umdum; jenerik o noktada akmış olsaydı cidden etkilenirdim.

Bunun yerine her şey, sırf Emma’ya pek de hak etmediği bir “helal olsun sana” anı yaşatmak için tasarlanmış, gülünç derecede yapmacık bir finalle yirmi dakika daha uzayıp gidiyor. Buradan köpekbalıklarını tamamen çıkarıp alsanız bile film neredeyse aynı şekilde işlemeye devam ederdi. Gerçi yine de berbat olmaya devam ederdi.

Çeviri: Leydihan