The Last House, M. Night Shyamalan sinemasını andıran tekinsiz atmosferi ve Lovecraft tarzı kozmik korku ögeleriyle dikkat çekse de, özgün fikrini derinleştiremeyen bir Netflix yapımı olarak öne çıkıyor.

Seattle’da yaşayan dört kişilik bir aile, bir sabah uyandıklarında kendilerini evlerinde hapsedilmiş bulur.

Dışarı çıkmanın hiçbir yolu yoktur; üstelik sağanak yağmurla birlikte evin etrafında tekinsiz varlıkların dolaştığı hissi giderek güçlenir.

Now You See Me ve Lupin gibi yapımlardan tanınan Louis Leterrier’nin yönettiği, senaryosunu Matthew Robinson’ın yazdığı filmin başrollerini Greta Lee ve Wagner Moura paylaşıyor.

Parlak Bir Fikir, Aksayan Bir Mantık
Film, insanları kendi yuvalarına hapseden ve suyla hareket eden gizemli bir tehdit fikriyle güçlü bir başlangıç yapıyor.

Gizem ve klostrofobi hissi, Shyamalan imzalı bir gerilimi çağrıştısa da senaryo ilerledikçe anlatıdaki ciddi aksaklıklar göze batmaya başlıyor:

Hayatlarını tehdit eden bu sıra dışı durum karşısında karakterlerin sergilediği aşırı sakin tutum, hikâyenin inandırıcılığını zedeliyor.

Küresel ölçekte hissettirilen bu felakete karşı hiçbir devlet veya kolluk kuvvetinin müdahalede bulunmaması, filmin kurduğu mantık çerçevesini zayıflatıyor.

Karakterlerin beş yıl boyunca pasif kaldıktan sonra birdenbire amansız bir aksiyonun ortasına atılması, dramatik açıdan karşılık bulamıyor.

Lovecraft Temaları ve Zayıf Final
Cthulhu ve Dagon figürlerini anımsatan, denizden gelen yaratık tasarımları kozmik korku tutkunları için cazip bir görsel dil sunuyor. Ancak kozmik korkunun temeli olan "bilinmezlik" estetiği, bu yapımda felsefi bir tercihten ziyade senaryodaki cevapsız soruların üzerini kapatan bir eksiklik gibi duruyor. Film, seyirciyi doyurucu bir açıklama sunmadan zayıf bir finalle baş başa bırakıyor.

Bağımsız sinemanın başarılı isimleri Greta Lee ve Wagner Moura, yeteneklerine rağmen bir aile kimyası yakalamakta zorlanıyor.

Tek mekân geriliminin ihtiyaç duyduğu ağır ritim, hareketli kurgu tercihleriyle zaman zaman baltalanıyor. Buna karşın Pål Ulvik Rokseth’in görüntü yönetimi ve görsel efektler, filmin teknik standartlarını belirli bir seviyede tutmayı başarıyor.

The Last House, potansiyeli yüksek fikrini etkileyici bir hikâyeye dönüştüremeyen, görsel kalitesine rağmen anlatı düzeyinde yüzeysel kalan bir yapım.

Yazan: Leydihan