Project Hail Mary Film Yorumu

Ridley Scott’ın Marslı filmini izlediğimde hissettiğim o saf sinema keyfini çok az yapımda bulabilmiştim. Andy Weir, Artemis ile hafif bir sendeleme yaşasa da Project Hail Mary ile hem edebiyat dünyasına hem de sinemaya muazzam bir dönüş yaptı.

Filmin başrolünde, karakterle sadece baş harfleri değil, ruhu da örtüşen Ryan Gosling yer alıyor. Gosling’in o kendine has kırılgan ama bir o kadar da dirençli oyunculuğu, "zoraki astronot" Ryland Grace karakterine tam oturmuş.

Yönetmen koltuğunda Christopher Miller ve Phil Lord ikilisinin olması en büyük avantajlardan biri. Animasyon kökenli bu ikili, komedi zamanlamasını dramatik anlarla öyle güzel harmanlamış ki, Gosling’in her mimiği hikayeye ayrı bir derinlik katıyor.

Dostluk ve Yalnızlığın Raksı

Konuya çok girmeden şunu söyleyebilirim: Grace’in yolculuğundaki en büyük mihenk taşı, yoldaşı Rocky. Bu ikilinin arasındaki bağ, filmi Marslı’dan daha duygusal ve içine girilebilir bir noktaya taşıyor. Oradaki problem çözme odaklı yapı burada da var, ancak burada odak noktası daha çok insan doğasının yalnızlıkla olan mücadelesi.

Görsel efektler ve görüntü yönetmenliği gerçekten doyurucu. Uzayın uçsuz bucaksız sessizliğini ve geminin dar duvarlarını iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Bazı bilimsel tutarsızlıklar olsa da, film sunduğu "ahbap komedisi" tadıyla bunları görmezden gelmenizi sağlıyor.

Teknik Başarı ve Oscar Beklentisi

Sandra Hüller, ilk Amerikan yapımında resmen rol çalıyor; onu daha fazla izlemek isteyeceğinizden eminim. Müzikler ise atmosferi tamamlayan, izleyiciyi içine çeken türden. Kişisel hiçliğimizin uzayda nasıl devleşebileceğini görmek etkileyici bir deneyim.

Özetle:
İnsan hayal gücünün ve azminin neler başarabileceğini hatırlatan, karanlık zamanlarda ilaç gibi gelen bir yapım. Önümüzdeki yıl Oscar törenlerinde teknik dallarda ve muhtemelen Ryan Gosling ile adını sıkça duyacağız.

Yazan: Leydihan