Armand: Karmaşanın İçinde Bir Gün

Halfdan Ullmann Tøndel’in ilk uzun metrajlı filmi Armand, izleyiciyi karmaşık, rahatsız edici ve yoğun bir okul günü deneyiminin içine çekiyor. Liv Ullmann ve Ingmar Bergman’ın mirasını taşıyan yönetmen, aile geleneğinden bağımsız bir dil kullanarak, kendi bireysel sesini cesurca ortaya koyuyor. Film, izleyiciye sürekli “neden?” sorusunu sordurtan bir labirent gibi ilerliyor.

Renata Reinsve’in Elisabeth performansı, filmin en güçlü noktalarından biri. Elisabeth, altı yaşındaki oğlu Armand’ın sınıf arkadaşı Jon’a cinsel tacizde bulunduğu iddiasıyla karşı karşıya kalıyor. Film boyunca çocukları kameraya hiç sokmayan Tøndel, onların varlığını yalnızca tartışma ve çatışmanın tetikleyicisi olarak kullanıyor. Reinsve, suçlamalar karşısında isyankar bir gülme krizine bürünüyor; hem aile hem de okul yetkililerinin baskısına karşı gösterdiği tepkiler, izleyicide hem empati hem de rahatsızlık yaratıyor.

Film, gerçek zamanlı ilerlerken, okul yönetimi ve öğretmenlerin yetersizlikleri üzerinden toplumsal eleştiriler de yapıyor. Sunna’nın deneyimsizliği ve Asja’nın sık sık kanayan burnu gibi detaylar, karakterleri olaydan uzaklaştırdığı gibi izleyiciyi de karmaşaya dahil ediyor. Tøndel’in karakterleri sürekli konumlandırma biçimi, izleyiciyi çözüm aramaya zorlayarak, karmaşanın içinde dönüp durma hissi yaratıyor.

Elisabeth’in okul temizlikçisiyle dans sahnesi, bireysel çözülme ve güç geri kazanımı olarak yorumlanabilirken, diğer öğretmenlerle yaptığı toplu dans sahnesi, toplumsal suçlama ve dışavurumun absürd bir temsilini sunuyor. Elisabeth’in kaybettiği kontrolü geri alışı, film boyunca gösterişli bir ebeveyn ve aktris olarak toplumun gözünde konumunu pekiştiriyor.

Tøndel’in filmi, şok edici ve absürd çıkışlarla dolu olsa da, modern İskandinav sinemasına özgü bir mizah ve dramatik yoğunluk sunuyor. Toparlayıcı son sahneye rağmen izleyicide kalan, hâlâ çözülmemiş bir karmaşa; tıpkı gerçek hayatta olduğu gibi, soruların ve belirsizliklerin peşinden sürükleniyorsunuz.

Leydihan