I Am Love, A Bigger Splash, Suspiria ve elbette modern başyapıtlarından Call Me by Your Name ile yakın döneme damgasını vuran İtalyan yönetmen Luca Guadagnino, son filmi Challengers (vizyondaki adıyla Rekabet) ile sinemalarda yerini aldı. Başrollerde Zendaya, Mike Faist ve Josh O’Connor’ın olduğu film, ana hat olarak tenis etrafında şekillense de, türler arası geçişler ve farklı duraklarla zenginleştirilmiş bir anlatı sunuyor. Guadagnino’nun önceki filmlerinden izler taşısa da temposu ve anlatım tercihleriyle alışılmışın dışında, hem ana akım izleyiciye hem de spor filmleri meraklılarına hitap eden bir yapım ortaya koyuyor.

Film, iki yakın arkadaşın tiebreak setine kalan bir final maçı ile açılıyor. Ardından, aynı ikilinin yıllar önce birlikte kazandıkları maça geri dönüyoruz. Bu esnada düşler, tutkular ve ani kararlar araya giriyor. Sıçramalı kurgusu, bugüne kadar alıştığımız lineer anlatımlardan farklı; izleyici, adeta heyecanlı bir tenis maçının temposuyla sahneler arasında gidip geliyor. Zaman algısı film boyunca sürekli kayıyor ve izleyici olayların geçmiş ve şimdi arasında nasıl aktığını fark etmiyor.

Guadagnino filmlerinde sık görmediğimiz müzik kullanımı da bu anlatıyı destekliyor. Yönetmenin imzasını taşıyan estetik ögeler hâlâ mevcut; ancak bu film, önceki filmografisine benzer bir tat sunmaktan ziyade ana akıma biraz daha yakın duruyor. Beklentiyi buna göre ayarlamak, izleme keyfini artırıyor.

Filmin merkezinde Zendaya’nın canlandırdığı Tashi var ve bu, onun bugüne kadar sergilediği en etkileyici performanslardan biri. Tashi’nin çekiciliği ve iki arkadaşı üzerindeki etkisiyle başlayan hikâye, kariyerinde yaşadığı beklenmedik bir sakatlıkla öfke ve hırs dolu bir dönüşüme evriliyor. Bu öfke ve hırs, doğal olarak onun ilişkilerini ve çevresini etkilemeye başlıyor. Filmdeki aşk üçgeni, cinsel gerilimlerle birleşerek karşı konulamaz bir tutkuyu ortaya çıkarıyor. Tashi, öyle güçlü bir karakter ki, femme fatale gibi hareket ediyor; içinde fırtınalar koparken bile kontrolü elinde tutuyor. Guadagnino, queer sinema damarını bu noktada özenle işliyor ve hikâyedeki zenginliği, kurgusuyla güçlendiriyor.

Filmin en güçlü yanlarından biri olan kurgu, tıpkı bir tenis müsabakası gibi özenle inşa edilmiş. Zamansal sıçramalar, maç atmosferini yansıtan sahneler ve romantik süreç, ustaca kurgulanmış. Tenis topunun hareketiyle stilize edilen sahneler, sürpriz detaylarla desteklenerek izleyiciye adeta bir spor-drama deneyimi sunuyor. Tekno altyapılı müzikler ve tempolu sahnelerle birleşince, film hem biçimsel hem de duygusal olarak etkileyici hâle geliyor. İzleyiciye süreyi hissettirmeden, tüm dikkatini Tashi ve hikâyeye yönlendiren bir deneyim sunuyor. Sonuçta, Challengers yılın en başarılı filmlerinden biri olma potansiyeline sahip; temposu, kurgusu ve enerjisiyle salondan herkesin memnun ayrılacağı bir yapım ortaya çıkıyor.