Bir İnsan Nasıl Katil Olur? SUÇ VE CEZA FELSEFESİ

Kendinize bugüne kadar söylediğiniz en tehlikeli yalan neydi biliyor musunuz? İdealinizdeki o kusursuz kişiye dönüşmek uğruna kendi öz doğanıza açtığınız o sessiz savaş... Geçenlerde Dostoyevski’nin o sarsıcı dünyasına, Suç ve Ceza’nın satır aralarına tekrar daldığımda tam olarak bu yüzleşmeyi yaşadım ve bunu sizinle kahve eşliğinde dertleşiyormuşuz gibi paylaşmak istedim. Çoğumuz Raskolnikov’un sadece maddi çaresizlikten veya ailesini kurtarmak için cinayet işleyen bir genç olduğunu sanırız. Oysa onun baltası tefeci kadına değil, aslında kendi sıradanlığına inmişti. Hepimiz gibi o da zihninde devasa bir yanılsama yaratmıştı; kuralları yıkan, vicdanından arınmış, yüce amaçlar uğruna her şeyi yapabilecek o olağanüstü ve seçkin insanlardan biri olduğuna inandırmıştı kendini. Ama gerçek hayatın pratiği, zihnimizin o havalı teorilerine hiç acımaz. Kendi sınırlarını aşmaya çalışırken vicdanının muazzam ağırlığı altında ezilen, hastalanıp ruhunu kaybeden o genci okurken, aslında kendi hayatlarımızda takmayı seçtiğimiz maskelerin bize ne kadar ağır geldiğini fark ettim. Kendi tabiatımıza, sırf daha üstün, daha güçlü veya başarılı görünmek için ihanet ettiğimizde içimizdeki o masumiyeti yavaş yavaş nasıl öldürdüğümüzü düşündüm. Ne büyük bir bedeldir aslında olmadığımız biri gibi davranmak. Raskolnikov’un o karanlık kuyudan çıkış yolu, kendi teorisindeki gibi kusursuz bir kahraman olmaktan değil, en dibe vurduğunda kendi sıradanlığını ve zayıflığını tüm çıplaklığıyla kabul etmekten geçiyordu. Onu hayata döndüren şey parlak zekası veya haklı gerekçeleri değil, toplumun en dışlanmış köşesinden gelen Sonya’nın onu hiç yargılamadan, sadece olduğu gibi kabul eden saf merhametiydi. Tıpkı toprağın altından mucizevi bir şekilde dirilen biri gibi, biz de ancak kendimize koyduğumuz o acımasız beklentilerden vazgeçtiğimizde, kibrimizi kırıp kendi gerçeğimizi kucakladığımızda yeniden nefes almaya başlıyoruz. İçimizdeki o sahte idealleri yıkıp, kalbimizin ve vicdanımızın sesine teslim olmak, dışarıdan bir yenilgi gibi görünse de aslında yaşayabileceğimiz en büyük özgürlük. Peki siz hayatınızın bir döneminde, sırf zihninizin yarattığı o olağanüstü kişi olmak adına kendi doğanıza aykırı davrandığınızı ve bu yükün altında ezildiğinizi hissettiniz mi, bu ağırlıktan ruhunuzu nasıl özgürleştirdiniz? Düşüncelerinizi okumayı çok isterim.