"İki Mor Salkım Kızı", genellikle Japon folklorundaki ünlü "Musume" (Morsalkım Kızı) eylemini veya hikayelerini çağrıştıran mistik bir tamlamadır.

Japon Efsanelerinde Morsalkım Kızları
Bu efsanevi motif, 19. yüzyıl başlarındaki Japon Kabuki tiyatrosundan ilham alır. Efsaneye göre, elinde mor salkım çiçeği tutan ve aşık olduğu kişiyi bekleyen bir genç kızın hikayesi anlatılır. Mor salkım çiçekleri zarafeti, sadakati ve derin bir aşkın hüznünü simgeler.

Popüler Kültürdeki Yansımaları

Ayrıca bu sembolizm, animasyon ve fantastik edebiyatta da sıkça karşımıza çıkar. Örneğin, Demon Slayer (Kimetsu no Yaiba) gibi popüler yapımlarda mor salkım çiçeği ve onun özü, efsanelerde kötülükleri uzaklaştıran ve iblisleri etkisiz hale getiren sihirli bir koruyucu bitki olarak yer alır.

Sonezaki’de Aşk İntiharları (Japonca: Sonezaki Shinjū), 18. yüzyılın başlarında Chikamatsu Monzaemon tarafından yazılmış dünyaca ünlü bir Japon kukla tiyatrosu (Bunraku) oyunudur. Eser, Japon edebiyatındaki ilk "sıradan halk trajedisi" (sewamono) örneği ve türünün öncüsü olarak kabul edilir.

Konusu
Oyun, genç tüccar çırağı Tokubei ile geyşa sevgilisi Ohatsu arasındaki trajik aşkı anlatır. Tokubei'nin üvey annesi evlenmesi için ona baskı yapar ve parasını elinden alır.

Tokubei, arkadaşına borç verdiği parayı geri alamayınca büyük bir onur ve mali krizin içine düşer. Toplum içinde iftiraya uğrayan ve masumiyetlerini başka türlü kanıtlayamayacaklarını anlayan iki aşık, birlikte yaşamalarının imkânsız olduğuna karar vererek Sonezaki Ormanı'nda (günümüzde Osaka'nın Umeda bölgesi) intihar ederler.

Tarihsel Önemi

• Gerçek Olaylara Dayanır: Eser, 1703 yılında Osaka'da gerçekten yaşanmış bir skandaldan (çifte intihar) uyarlanmıştır.

• Toplumsal Etki: Oyun öylesine büyük bir etki yarattı ki, prömiyerinden sonraki ilk yıl içinde gerçek hayatta en az on yedi çift daha aynı trajik sonu paylaşmak amacıyla intihar etti.

• Yasaklar: Bu büyük salgın ve romantize edilen intiharlar üzerine hükümet (Bakufu), 1722 yılında Chikamatsu'nun aşk intiharı temalı oyunlarını sahnelemeyi yasaklamıştır.

Kültürel Miras

Oyun, Japonya'da günümüzde de büyük bir ilgi görmektedir. Hikâyenin geçtiği Osaka'daki Tsuyutenjin Tapınağı, yerel halk tarafından sevgiyle "Ohatsu Tenjin" olarak anılır. Günümüzde tapınak bahçesinde Tokubei ve Ohatsu'nun anısına dikilmiş heykeller bulunmaktadır.

Uyarlamalar

Trajik hikâye, modern çağda sinema için de defalarca uyarlanmıştır. Yasuzô Masumura'nın yönettiği 1978 yapımı Sonezaki’deki Aşk İntiharları ve Midori Kurisaki imzalı 1980 yapımı sinema filmleri bu eserleri uluslararası düzeyde tanıtmıştır.

Kadının sahnede olmadığı ama aynı zamanda bunu izleyiciye hissettirmeyen bir sanat, Kabuki.

Kabuki tiyatrosu, Japon kültürüne baktığımızda köklü olan bir geleneksel sanat türüdür. Kabuki tiyatrosunun karakterinin oturması 1629 yılında Tokugawa Dönemi'nde hükümetin, kadınları ahlak gerekçesiyle sahneden uzaklaştırmasıyla olmuştur. Kadınların tiyatro yapamaması üzerine sahnede onnagatalar doğmuştur. Onnagatalar, kadın gibi görünen ve kadın rolünde olan erkeklerdir aslında.

Kabuki tiyatrosunun ortaya çıktığı dönem Tokugawa- Edo dönemi olarak adlandırılır. Tokugawa dönemine bakacak olursak, kişiler hiyerarşik olarak sınıflandırılmakta ve hukuk da bu sınıflara göre işlemekteydi. Otoritenin baskısı insanların yaşam tarzlarını, davranışlarını, kıyafetlerini belirlemekteydi.

Hanimichi Sahnesi
Hanimichi sahnesi, Japon tiyatrosundaki ekstra bir sahne bölümüdür. Ziyaretçilerin oturduğu kısmın arkasından sahneye kadar uzanan kısımdır. Genelde karakterlerin sahneye giriş ve çıkış yaptığı alan olarak kullanılır. Bu sahne, izleyicilerle yakınlık kurmak için oldukça etkili bir yöntemdir. Bu şekilde tiyatrocular ve izleyiciler arasında gizli bir samimiyet kurulur aslında. Başrol oyuncusu, Hanimichi'de görüldüğü an tüm dikkatleri üzerine çeker ve izleyiciler tarafından büyük bir alkış kopar.

Kabuki'de farklı tiplemeler olsa da ana bazı karakterler vardır:

Onnagata: Kadın rolünü üstlenen erkek oyuncu.

Aragoto: Baskın karakterdeki acımasız, güçlü ve aksiyon dolu olan erkek oyuncu.

Wagoto: Komik, narin ve romantik erkek oyuncu.

Çoba: Samisen çalarak oyunu; zaman, mekan ve karakter üzerinden anlatır.