"Benimle Gel" Dedi Yörük Adam, Ağaca Bağlı Kadına - 3 Kız Doğurdu Diye Ölüme Terk Edilmişti!

Hikaye, 1877 yılının dondurucu Ocak ayında, Yörük Turgay'ın Toros dağlarında geyik postları ve köklerle dolu heybelerini yakındaki handa takas etmek için yolculuk yapmasıyla başlıyor. Yolda, bir bebek ağlaması duyuyor ve bu sesi takip ederek ormanda yaşlı bir kavağa dikenli telle bağlanmış, yarı donmuş bir kadın olan Aysel Erdoğan'ı buluyor. Ayaklarının yanında ise üç yenidoğan kız bebeği (Elif, Gül ve Yasemin) sarılı vaziyette duruyordu.

Aysel, sadece kız çocukları doğurduğu için varis isteyen kocası Meto Ağa tarafından kışın ortasında, ölüme terk edilmişti. Güçsüz bir fısıltıyla Turgay'dan kızlarını götürmemeleri için yalvarır. Turgay hemen bıçağıyla telleri keser ve üç bebekle birlikte Aysel'i kucağına alıp, dağın yamacındaki çam kütüklerinden inşa ettiği sıcak kulübesine getirir.

Kulübede, Turgay ateşi canlandırır, bebekleri ısıtır ve onlara taze keçi sütü verir. Aysel'in yaralarını temizler ve sabırla bekler. Aysel uyandığında, kızlarının yaşadığını görünce büyük bir rahatlama yaşar ve Turgay'a kendilerini neden kurtardığını sorar. Turgay, sadece ailesini donarak ölsün diye ormanda bırakan bir adamın yaptığına dayanamadığını belirtir.

İyileşme sürecinde Aysel hikayesini anlatır: 17 yaşında, varis isteyen 40 yaşındaki zengin Meto Ağa ile evlenmiş, ancak art arda üç kız çocuğu doğurmuştur (üçüncüsü ikizler). Meto Ağa'nın öfkesi giderek artmış, onu ve kızlarını lanetli, işe yaramaz ve evine utanç getiren varlıklar olarak görmüştür. Sonunda, onları "kışın yargılaması" için ağaca bağlamıştır.

Turgay, Aysel'in kocası tarafından mülk olarak görüldüğünü öğrenir. Kısa süre sonra, yörenin bilge yaşlı kadını Nine gelir ve Aysel ile bebekleri muayene eder. Nine, Aysel'in kaçışının handa konuşulduğunu ve Meto Ağa'nın karısını geri getirene para teklif ettiğini söyler. Turgay, kulübeyi güçlendirerek ve bıçaklarını bileyerek savunmaya hazırlanır. Aysel ise suçlulukla Turgay'a bu belayı ona bulaştırmaya hakkı olmadığını söyler. Turgay ise artık koruması gereken bir aile olduğunu söyler.. 👇

10 yaşında, dişleri simsiyah olana kadar çiğ patlıcan çiğneyerek kendi düğününü sabote etti.

6 yaşında hareketsiz hale getirildi ve sakat bırakıldı. 50 yaşında hapse atıldı.

Ve yine de, bir hücreden, sadece bir kaş kalemi ve tuvalet kağıdıyla, Arap dünyasını sarsacak bir hareketi ateşlemeye yardımcı oldu.

Adı Nawal El Saadawi idi. 1931'de Mısır'da küçük bir köyde doğan Nawal, bir kızın değersiz olduğunu, bir yük olduğunu, yerine başkasının geçebileceğini duyarak büyüdü.

Bu sözleri duydu ve bu kaderi asla kabul etmeyeceğine erken yaşta karar verdi.

Altı yaşında, bedeni acımasız bir gelenek tarafından ihlal edildi. Onu asla terk etmeyen bir acıydı bu, ama onu da yıkmadı.

Çünkü tam o anda, içindeki bir şey ölmeyi reddetti. On yaşında, geleceğine karar verme girişimleri oldu: Bir görücü usulü evlilik, seçmediği bir hayat.

Ama Nawal'ın başka planları vardı. Mutfağa saklandı, çiğ bir patlıcan aldı ve suyu dişlerini lekeleyene kadar çiğnedi. Talipler geldiğinde gülümsedi.

Gittiler. Ve o lekeli gülümsemeyle özgürlüğünü satın aldı. Zamanı güce dönüştürdü.

Bulabildiği her şeyi okudu. Genç yaşından itibaren yazdı. Ve sadece bedenleri iyileştirmek için değil, dünyanın görmezden geldiği yaraları ortaya çıkarmak için doktor olmaya karar verdi.

Tıp fakültesinden mezun olduktan sonra kırsal Mısır'a döndü. Orada, acı gerçeği gördü: sakatlamayla kırılmış, şiddet içeren evliliklere hapsolmuş, onları nesne gibi gören sistemler tarafından susturulmuş kadınlar.

Susturulmayı reddetti. Yazdı. Kınadı. Yüzleşti.
Bedelini ödedi: Sansürlendi, görevden alındı, zulüm gördü. Ama asla durmadı.

1981'de "çok tehlikeli" olduğu gerekçesiyle saçma suçlamalarla hapse atıldı. Sesini susturmak istediler.

Ona kağıdını vermeyi reddettiler. Kalemi vermeyi reddettiler. O da kaş kalemiyle… Tuvalet kağıdına yazarak karşılık verdi. Her kelime bir direniş eylemiydi. Her cümle, baskıya karşı bir haykırıştı.

Ve orada, parmaklıklar ardında, akıl almaz bir şey yaptı: Feminist bir hareketin kurulmasına yardımcı oldu. Sadece esaretin olduğu yerde özgürlük inşa etti.

Özgürlüğüne kavuştuğunda, ölüm tehditleriyle, sürgünle ve sansürle karşılaştı – asla geri adım atmadan.

Elliden fazla kitap yazdı. Dünyaya seslendi. Hükümetlere, geleneklere ve korkulara meydan okudu.

Sonra, 74 yaşında, sembolik olduğu kadar güçlü bir jest yaptı: Mısır cumhurbaşkanlığına aday oldu. Kazanmak için değil. Ama hiçbir kapının bir kadına kapalı olmaması gerektiğini kanıtlamak için. Nawal El Saadawi, asla pes etmeden 89 yıl yaşadı.

Mücadelesi asla sadece kişisel değildi. Her susturulmuş kız içindi. Her yaralı beden içindi. Her susturulmuş ses içindi.

Ve her şey basit, neredeyse görünmez bir hareketle başladı—dişleri kararmış on yaşında bir kız çocuğu dünyaya bakıp şöyle diyordu:

Hayır.
Benim için seçilen hayatı kabul etmiyorum.
Kendi hayatımı seçiyorum🙏🙏💖💖

[Foruma üye olmadığınız sürece forum içeriğindeki bağlantıları görüntüleyemezsiniz. Foruma üye olmak için TIKLAYIN!]