Aşırı duyarlı insanlar genelde herkesin duygusuna göre davranır. Ama günün sonunda en çok ihmal edilen kişi kendileri olur. Çünkü çoğu zaman bu yüksek duyarlılık bir "empati yeteneğinden" fazlasıdır. Çocuklukta ortamın duygusal iklimini okumak bir hayatta kalma stratejisi olmuş olabilir. "Kim üzgün, kim kızgın, şimdi nasıl davranmalıyım?" diye sürekli tetikte olmak, sinir sistemini başkalarına ayarlı büyütür.

Böyle olunca kişi şunu öğrenir: Başkalarının duyguları benimkilerden önemli. Ve zamanla kendi ihtiyacını fark etmek zorlaşır.

Hayır demek suçluluk yaratır. Üzüldüğünde bile güçlü görünmeye çalışır.

Kalabalıkların içinde bile yalnız hisseder. Çünkü herkesin yükünü taşırken, kimse onun iç dünyasına temas etmez. Peki bundan nasıl çıkılır?

Gün içinde "Şu an ben ne hissediyorum?" diye durmak.

Başkasının duygusuyla kendi duygunu ayırt etmeyi öğrenmek.

Küçük sınırlar koyarak sinir sistemini yeniden eğitmek. Suçluluk geldiğinde hemen geri adım atmamak. Gerekirse profesyonel psikolojik destek almak.