Ey Dağlar

Derdime derman mısın sen dağlar....
Hayat her şeye rağmen bir şekilde devam ediyor.
Birileri bir yerde mutlu birileri bi yerde mutsuz.
Bazılarında ümit hiç tükenmezken, bazıları çoktan kesmiş ümidini yaşamdan ve yaşamaktan.

Kimiyse, ortalarda bir yerde işte...
Düşünüyorum da, ben bu hayatın neresindeyim acaba?
Kendi mahkememde sorguluyorum kendimi. Herşeye tarafsız bakamıyor insan böyle durumlarda.

Bir şeylerde, bir yerlerde hep kendini destekliyor...
Gideyim diyorum bazen, kimse bulamasın beni. Hatta ben bile...
Konuşmasın kimse benimle, ben istemedikçe...

Uzaklar... Hep sizi arıyorum. Sizde bana bir hayat var biliyorum, ama size bir türlü kavuşamıyorum...

Dağlar...
Neden size yazılmıştır bütün şiir ve şarkılar diye merak ederdim hep.

Anladım ki sizden başka dost yokmuş,
Anladım ki sizden başka hiç kimse beni can kulağıyla dinlemiyormuş.
Anladım ki hayatta hep senden güç alınıyormuş...

Hayat...
Anladım ki seninle başa çıkılmıyormuş,
anladım ki sen estirdiğin rüzgarlarla bizi bir yaprak misali istediğin yere savuruyormuşsun.

Ve anladım ki...
Ya da boşver, anlamadım say seni...

Alıntıdır.