Ayrılma Vakti

Gitmek istiyorsunuzdur buralardan, alıp başınızı öylece gitmek! ...

Üstelik nereye ve nasıl üzerine, elle tutulur herhangi bir somut yorum bile yapma zahmetine girmeden sadece gitmek...

Böylece; çok uzunca bir zamandır peşinizi bir türlü bırakmayan ve en nihayetinde içinden bir türlü çıkılamaz hal alan sorunlarınızdan da alabildiğine kaçıp kurtulmak...

Yaşanmış anılarınızı bir istiridye kabuğunda ve asla kimselerin bulamayacağı, en azgın sularının Poseidonun zincirleriyle zar zor zapt edildiği denizlerinin, en bilinmeyen derinlerinde saklamak ve gitmek buralardan, hatta bu iklimden coğrafyadan ya da zamandan, üstelik ardına bile dönüp bakmadan...

Gitmek, terk etmek ve aslında hiç yaşamamış gibi şimdiki zamandan yok olmak...

O ölürcesine sevdiğinizden, ailenizden, dostlarınızdan ve de arkadaşlarınızdan; sizce sebepli ama onlarca hep akıllarda soru işaretleri bırakacak kadar bir sebepsizlikle ayrılmak ve bir türlü anlaşılamamanın, derdinizi anlatamamanın sizde yarattığı o tarifi imkânsız üzüntülerinin, her yeni yaşanan olayda bir kez daha süregelen hazin hikâyesini, yine hazin bir sonla giderek belki de tarihe olmasa da sizin çevrenizde gelişen şimdiki zamana karşı son noktayı koymak...

İçerisinde sadece, daha önce hiç açılmamış olan, o umut dolu yeni yarınlarınızın bulunduğu üç beş gönül kutusuyla, en altlara zula yaptığınız ve dibinde ancak bir bardaklık daha çıkacak kadar aşkınızın bulunduğu, henüz kirletilmemiş ve en temiz duygularla dolu olan sevdanızın şişesi ile bir iki parça giysinizin de olduğu sırt çantanızı omzunuza yükleyip, bir an önce bir daha hiç dönmemecesine kaderi gururunuza yamayıp yola koyulmak...

Belki de gökyüzünün, o uçsuz bucaksız mavi çizgisine doğru, özgürlük adına kanat çırpan yaşlı bir martının kanadında hıçkırıklarla yol almak, ya da gecenin gündüze gizlice el verdiği bir şafak vaktinde, daha tüm şehir uykudayken besmeleyle yollara düşüp, faili meçhul yarınlarınıza adım atmak...

Artık boğulmak üzere olduğunuz ve esasında alabildiğine geniş olan sokaklarının buna rağmen size uzunca bir zamandır dar gelmeye başladığı, doğup büyüdüğünüz bu mahalleden, hemen hemen her gece derdinizi döktüğünüz ve bir gün dahi olsun size sırt çevirmeyen, o odanızın penceresinin hemen dibindeki tüm sırlarınızı bilen, resmi kayıtlara geçmese de gönüllerin demirbaşına kayıtlı olan, akasya ağacına bile veda edemeden gidivermek! ...

Bu şehirden, insanlarından, sorunlardan, habersizce yaşanmış platonik sevdalardan, zaman zaman yüzünüzü tebessüm ettirip, zaman zaman da gözlerinizden sağanak yaşlar akıtan geçmişteki anılarınızdan ve en önemlisi de sizi böylesine yollara düşüren ve her ne hikmetse bir türlü kendinizi anlatamadığınız, yüreğinizin bir kısmını canınızdan kopararak onda bıraktığınız ve buna rağmen hala kalbinizin bir yanının kendisinde olduğuna dair haberi bile olmadığına ölümüne yeminler edeceğiniz, o yosun gözlü sevdanızdan ayrılmak...

Vakti saati gelen herhangi bir şehir hatları vapuru misali; ağır ağır dalgaları acı bir feryatla köpürterek, en büyük gerçek tek aşkı iskeleden, gözyaşlarını denizin üstünde yüzdürerek zamansızca uzaklaşmak zorunda kalmak! ...

Gitmek, terk etmek, kaybolmak, bir düş misali uyanılınca hayal meyal hatırlanmak ve henüz bilinmeyen bir diyarın, herkesin birbirini anlayabildiği zamanında, şimdilik adı konulmamış o şiir tadındaki sevdalarıyla birlikte, belki de her şeye yeniden bir kez daha başlamak...

Alıntıdır.