“Hiçbir kâfire hor gözle bakmayın. Müslüman olarak ölmesi umulur çünkü.” Mevlana

Abdullah bin Mübarek hazretleri bir vakit savaşa katılmıştır. Savaşta karşısına çok zorlu bir düşman askeri çıkar ve bu düşman askeri ile uzun bir mücadeleye girişir. Bire bir bu savaş o kadar sürer ki vakit namazı girmiş ve geçmek üzeredir.

Abdullah bin Mübarek hazretleri düşmanına der ki: Şu kadar zamandır çarpışıyoruz, birbirimize üstünlük sağlayamadık, benim namaz vaktim girdi ve de geçmek üzeredir. İzin ver, ben namazımı kılayım, sonra çarpışmaya devam edelim.”

Düşmanı bu öneriyi kabul eder ve Abdullah bin Mübarek hazretleri namaza durur. Namazı bitip çarpışmaya başlayacakları sırada bu sefer de düşmandan bir öneri gelir: “Sen ibadetini yaptın, bana da izin ver, ben de putlarıma gerekli tazimde bulunayım.”

Düşman göğsünde sakladığı küçük bir putu çıkarıp yere koyar, karşısına geçip dua eder. Sonra da karşısına geçip oturur.

Abdullah bin Mübarek hazretleri düşmanının puta dua ettiğini görünce içinden der ki: “İşte düşmanı tam öldürecek zaman. “ Yerinden kalkar ve elinde Kılıç, düşmanın başına dikilir.

Tam kılıcı indireceği zaman, “Ahdinde dur, şüphe yok ki verilen sözün sorumluluğu vardır, “ diye bir ses duyar. Bu sesi duyması ile birlikte ağlamaya başlar.

Düşman, başını kaldırıp baktığında, Abdullah bin Mübarek’in elinde kılıçla ağladığını görür.

Düşman sorar:

“ Ne yapıyorsun? Sana ne oldu?”

Abdullah bin Mübarek aklından geçenleri anlattıktan sonra şöyle der:

“Senin yüzünden bizi azarladılar.”

Düşman bu durumdan dolayı çok duygulanmıştır. “Düşmanı için dostunu azarlayan böyle bir Allah’a başkaldırmak ve karşı gelmek doğru bir hareket değildir,” der.

Ardından çarpışmayı bırakarak Müslüman olur ve müminlerin safına geçer.

Hakkını Helal Etsin

“Borç, ağır bir yüktür.” Hz. Muhammed

Alıntı