Şamanlığın Kaynakları

**Krizantem** · 16 Şubat 2026, 06:58

4. Ruhsal açıdan: Gerçek Şamanizmin trans (cezbe) halinde, eşine başka yerlerde kolay rastlanılmayacak bir şiddet görülmektedir. Bu cezbe haline (trans haline) geçen şamanın kendinde olmadan kendine karşı uyguladığı bir şiddet türüdür.

Ohlmarks, en kuzey bölgelerde yaşayan kabinlerdeki şamanlık ile daha güney bölgelerde yaşayan kavimlerde görülen Şamanlığın birbirinden farklı olduğunu söylüyor. Ve arkasından; Şamanlığın edasını oluşturan; “ruhi-marazi” durumu “aktrik histeri” ile birleştiriyor. Kadınların yakalandığı “meryak ve menerik” denilen ruhsal hastalık ile şaman adaylarında görülen sinir nöbetleri arasında önemli benzerlikler bulunduğunu belirtiyor. Bunu da kuzey kutup bölgelerinde yaşanan ağır iklim koşullarından oluştuğunu iddia ediyor. Çünkü bu bölgede, yalnızlık içinde geçen uzun geceler, şiddetli soğuklar, ıssızlık ve tekdüzelik içinde uzayan manzaraların hastalıklara özellikle insanların sinir sistemi üstünde tahriplere yolaçabileceğini ifade ediyor.

Bunlara ek olarak; yer darlığı (konut, tarım işleme v.s.) yiyecek azlığı hatta kıtlığı, sinir sistemi üstünde önemli rolü olan nebati gıdalarda bulunan vitamin eksikliği veya yokluğu v.s. de olunca genel bir sinir hastalığının ortaya çıkabileceğini yazıyor. Hatta önceden bu bölgeye yerleşmiş olan halkların çeşitli nedenlerle sonradan bu bölgeye gelenlere nazaran önceliklerin belli bir alışkanlık ve dayanıklılık oluşturduğunu, sonradan gelenlerin ise; daha ağır bir tarzda “isteri” hastalıklarına yakalandığını belirtiyor.

Güneyden kuzeye gelen halklar yeni coğrafyada o denli zorlanmışlarki adeta buradaki ağır şartlar onları mahvedecekken “isteri” ye benzeyen bazı belirtilerle kendilerini kurtarmaya çalışmışlar. Bu davranışlar o denli yaygınlaşmış ve gelişmiş ki, kehânete dalmışlar, tedavilerini bu yolla gerçekleştirmeye çalışmışlar. Bu durum belki de Şamanlığın doğmasına neden olmuştur. Zor doğa şartları karşısında çaresiz kalan halk, ayin sırasında ruhlarla temasa geçen şamanın ağzından iyi haberler alarak teselli buluyor. Böylece şamanlık bu topluluklar için din yerine geçecek bu uygarlıklara damgasını vurmuştur.

Şamanlığın güneyden gelen Budizm dalgası ile kuzeydeki halkları etkileyen bir Budist akım olduğunu iddia edenler olduğu gibi, bunun tersini savunanlarda bulunuyor. Hint kültürünün şamanlıktan etkilendiği bazı araştırmacılar tarafından söylenmektedir.

Araştırmacı Konov, Hindistan’daki yoga’nın (yogi) şamanlardan geldiğini ifade etmiştir. Ruben’de Şamanizmi, Budistlik adlı eserinde Budizm’in kaynağı olarak göstermiştir. Hind yiğidi ve Budist yogası ile şamanlık eğitim ve uygulaması arasında büyük bir benzerlik olduğu düşüncesindedir. Bir varsayıma göre şamanlık Lapların ülkesinden Bering Boğazı ile Eskimolara oradan Kuzey Amerika’ya, Güney Amerika sahillerinden de Hindistan’a ve Güney Asya adalarına yayılmıştır. Yani şamanlık dünyaya Orta Asya’dan yayılmıştır.

Nyberg, eski İran’da Sufi bir cemaat olan “Mağa”ların şamanist olduklarını ifade ettiği gibi, Mevlevi’lerin semah dönmelerinde şamanlıktan kaynaklandığını araştırmalarında yazıyor.

Araştırmacılar, Delfi kahinliğinin, Mevli ve İskit kültürünün şamanizme ait unsurlarından oluştuğunu yazıyorlar. Ohlmarks, eski hint, İran, İskit kültürlerindeki şamanist unsurlardan hareketle, İndo-İrani çağda Arya’lıların da Şamanlığın etkisinde olduğu vurgusunu yapıyor.

Etnografya ve kültür tarihi araştırmacıları, İndo-Cermenlerin eski dinlerinin şamanlık olduğunu yazıyorlar. Örneğin, Nehring, tüm Göktanrı ve onun adına yapılan törenlerin kaynağının Asya Şamanlığı olduğunu söylüyor.

Bleichsteiner, Şamanlığın Kafkasya halklarında, özellikle de Gürcülerde önemli izlerinin olduğunu söylüyor. Koppers; İndo Cermenlerin at kültünde Orta Asya Türk - Moğol şamanizminin başta Alevilik-Bektaşilik olmak üzere Kalenderi, Torlaki, Yesevi, Rifai dervişlerinin gösterdikleri etkilerinden bahsediyor. Ohlmark, Rifai dervişlerinin gösterdikleri çeşitli şaşırtıcı özelliklerin Kırgız baskı (şaman)larında görülen şamanlık özelliklerle önemli benzerlikler gösterdiklerini yazıyor.

Old, Franke, Schmitt, Şİrokogorov, Zelenin adlı araştırmacılar ise, Şamanizmin eski Çin etkili olduğunu Çin kaynaklarına dayanarak yazıyorlar. Moğolistan’da yaşayan Hunların şamanist olduklarını belirtiyorlar. Gobi çölünün çevresinde bulunan toplumlarda da Şamanizmin etkili olduğu biliniyor.

İbn Fazlan ise, Göktürkler’in, Uygurların, Ural-Hazar havzasında yaşayan bazı Türk boylarının şaman olduğunu yazıyor. Önceleri Türk - Moğol ve Tunguz halklarının tümü şamanlığa bağlıymış. Sibirya ve Doğu Avrupa’da yaşayan Türkler, Hristiyan olmuş. Doğu Moğolistan’da Soyatlar, Nan-Şan sülalesi Sarı Uygurlar ise Budist olmuşlar. Moğolların tümü Budist olurken, Baykal gölü civarında yaşayan Buryatlar şamanist kalmışlar.

Şamanlık dışında diğer dinler bu bölgede yayılmaya başlayınca Budizm, Hristiyanlık ve giderek İslamlık Orta Asya’da taraftar edinmeye başlamıştır.

Kutup bölgeleri, rengeyiği besleyen Tunguzlar’dan başka, Ganlar, Çuvanlar, Lamutlar, Koryalılar, Eskimolar, Kazaklar, Amur halkları şamandırlar. Ayrıca; Amerika yerlileri, Ural ve Volga havalisindeki bazı halklar, Kuzey Çinliler, Koreliler Şamanlığın etkisi altındaki topluluklar.

Sonradan; Budist, Hristiyan, Müslüman olan Türk-Moğol boylarında Şamanlığın izlerine hala rastlanır. Altay ve Abakan Türkleri, Yakutlar, Hristiyan oldukları halde koyu şamanisttirler.

—-

Konu Bilgileri
	Konu Basligi Şamanlığın Kaynakları	Konudaki Cevap Sayisi 0
	Su an Bu Konuyu Goruntuleyenler Bu bilgi üye girişi gerektirir.	Goruntulenme Sayisi 135

16 Şubat 2026, 06:58	# 1
Çevrimdışı Krizantem Profil ayrıntılarını görüntüleyebilmek için kayıtlı kullanıcı olmanız ve üye hesabınızla oturum açmanız gerekmektedir.	Şamanlığın Kaynakları Şamanlığın Kaynakları 4. Ruhsal açıdan: Gerçek Şamanizmin trans (cezbe) halinde, eşine başka yerlerde kolay rastlanılmayacak bir şiddet görülmektedir. Bu cezbe haline (trans haline) geçen şamanın kendinde olmadan kendine karşı uyguladığı bir şiddet türüdür. Ohlmarks, en kuzey bölgelerde yaşayan kabinlerdeki şamanlık ile daha güney bölgelerde yaşayan kavimlerde görülen Şamanlığın birbirinden farklı olduğunu söylüyor. Ve arkasından; Şamanlığın edasını oluşturan; “ruhi-marazi” durumu “aktrik histeri” ile birleştiriyor. Kadınların yakalandığı “meryak ve menerik” denilen ruhsal hastalık ile şaman adaylarında görülen sinir nöbetleri arasında önemli benzerlikler bulunduğunu belirtiyor. Bunu da kuzey kutup bölgelerinde yaşanan ağır iklim koşullarından oluştuğunu iddia ediyor. Çünkü bu bölgede, yalnızlık içinde geçen uzun geceler, şiddetli soğuklar, ıssızlık ve tekdüzelik içinde uzayan manzaraların hastalıklara özellikle insanların sinir sistemi üstünde tahriplere yolaçabileceğini ifade ediyor. Bunlara ek olarak; yer darlığı (konut, tarım işleme v.s.) yiyecek azlığı hatta kıtlığı, sinir sistemi üstünde önemli rolü olan nebati gıdalarda bulunan vitamin eksikliği veya yokluğu v.s. de olunca genel bir sinir hastalığının ortaya çıkabileceğini yazıyor. Hatta önceden bu bölgeye yerleşmiş olan halkların çeşitli nedenlerle sonradan bu bölgeye gelenlere nazaran önceliklerin belli bir alışkanlık ve dayanıklılık oluşturduğunu, sonradan gelenlerin ise; daha ağır bir tarzda “isteri” hastalıklarına yakalandığını belirtiyor. Güneyden kuzeye gelen halklar yeni coğrafyada o denli zorlanmışlarki adeta buradaki ağır şartlar onları mahvedecekken “isteri” ye benzeyen bazı belirtilerle kendilerini kurtarmaya çalışmışlar. Bu davranışlar o denli yaygınlaşmış ve gelişmiş ki, kehânete dalmışlar, tedavilerini bu yolla gerçekleştirmeye çalışmışlar. Bu durum belki de Şamanlığın doğmasına neden olmuştur. Zor doğa şartları karşısında çaresiz kalan halk, ayin sırasında ruhlarla temasa geçen şamanın ağzından iyi haberler alarak teselli buluyor. Böylece şamanlık bu topluluklar için din yerine geçecek bu uygarlıklara damgasını vurmuştur. Şamanlığın güneyden gelen Budizm dalgası ile kuzeydeki halkları etkileyen bir Budist akım olduğunu iddia edenler olduğu gibi, bunun tersini savunanlarda bulunuyor. Hint kültürünün şamanlıktan etkilendiği bazı araştırmacılar tarafından söylenmektedir. Araştırmacı Konov, Hindistan’daki yoga’nın (yogi) şamanlardan geldiğini ifade etmiştir. Ruben’de Şamanizmi, Budistlik adlı eserinde Budizm’in kaynağı olarak göstermiştir. Hind yiğidi ve Budist yogası ile şamanlık eğitim ve uygulaması arasında büyük bir benzerlik olduğu düşüncesindedir. Bir varsayıma göre şamanlık Lapların ülkesinden Bering Boğazı ile Eskimolara oradan Kuzey Amerika’ya, Güney Amerika sahillerinden de Hindistan’a ve Güney Asya adalarına yayılmıştır. Yani şamanlık dünyaya Orta Asya’dan yayılmıştır. Nyberg, eski İran’da Sufi bir cemaat olan “Mağa”ların şamanist olduklarını ifade ettiği gibi, Mevlevi’lerin semah dönmelerinde şamanlıktan kaynaklandığını araştırmalarında yazıyor. Araştırmacılar, Delfi kahinliğinin, Mevli ve İskit kültürünün şamanizme ait unsurlarından oluştuğunu yazıyorlar. Ohlmarks, eski hint, İran, İskit kültürlerindeki şamanist unsurlardan hareketle, İndo-İrani çağda Arya’lıların da Şamanlığın etkisinde olduğu vurgusunu yapıyor. Etnografya ve kültür tarihi araştırmacıları, İndo-Cermenlerin eski dinlerinin şamanlık olduğunu yazıyorlar. Örneğin, Nehring, tüm Göktanrı ve onun adına yapılan törenlerin kaynağının Asya Şamanlığı olduğunu söylüyor. Bleichsteiner, Şamanlığın Kafkasya halklarında, özellikle de Gürcülerde önemli izlerinin olduğunu söylüyor. Koppers; İndo Cermenlerin at kültünde Orta Asya Türk - Moğol şamanizminin başta Alevilik-Bektaşilik olmak üzere Kalenderi, Torlaki, Yesevi, Rifai dervişlerinin gösterdikleri etkilerinden bahsediyor. Ohlmark, Rifai dervişlerinin gösterdikleri çeşitli şaşırtıcı özelliklerin Kırgız baskı (şaman)larında görülen şamanlık özelliklerle önemli benzerlikler gösterdiklerini yazıyor. Old, Franke, Schmitt, Şİrokogorov, Zelenin adlı araştırmacılar ise, Şamanizmin eski Çin etkili olduğunu Çin kaynaklarına dayanarak yazıyorlar. Moğolistan’da yaşayan Hunların şamanist olduklarını belirtiyorlar. Gobi çölünün çevresinde bulunan toplumlarda da Şamanizmin etkili olduğu biliniyor. İbn Fazlan ise, Göktürkler’in, Uygurların, Ural-Hazar havzasında yaşayan bazı Türk boylarının şaman olduğunu yazıyor. Önceleri Türk - Moğol ve Tunguz halklarının tümü şamanlığa bağlıymış. Sibirya ve Doğu Avrupa’da yaşayan Türkler, Hristiyan olmuş. Doğu Moğolistan’da Soyatlar, Nan-Şan sülalesi Sarı Uygurlar ise Budist olmuşlar. Moğolların tümü Budist olurken, Baykal gölü civarında yaşayan Buryatlar şamanist kalmışlar. Şamanlık dışında diğer dinler bu bölgede yayılmaya başlayınca Budizm, Hristiyanlık ve giderek İslamlık Orta Asya’da taraftar edinmeye başlamıştır. Kutup bölgeleri, rengeyiği besleyen Tunguzlar’dan başka, Ganlar, Çuvanlar, Lamutlar, Koryalılar, Eskimolar, Kazaklar, Amur halkları şamandırlar. Ayrıca; Amerika yerlileri, Ural ve Volga havalisindeki bazı halklar, Kuzey Çinliler, Koreliler Şamanlığın etkisi altındaki topluluklar. Sonradan; Budist, Hristiyan, Müslüman olan Türk-Moğol boylarında Şamanlığın izlerine hala rastlanır. Altay ve Abakan Türkleri, Yakutlar, Hristiyan oldukları halde koyu şamanisttirler. —- Eğlence ❤Kalp Fırlat 🌸Çiçek Fırlat 💧Su Fırlat 💣Bomba Fırlat ↕Titret Benzer Konular Şamanlığın Kaynakları... Veganlar İçin Protein Kaynakları... Kadın-Erkek Farklılığının Kaynakları - AÖF Sosyoloji Dersleri... Farkında Olmadan Maruz Kaldığımız Radyasyon Kaynakları... İşte Doğal Şifa Kaynakları... 👍❤😂😮😡😢👎👏
	Alıntı Sesli Oku

Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 konuk)

ForumKalbi