Hayatın kaosu yoruyorken ruhumu
Sessizliğe aitim, yalınayak koştuğum
İçsel olanda bir ruh, konuşanlardan uzak
Kaç mana ikliminin bilincine açsam
O kadar varım, öz benim sözdüğümüm

Sessizlikte bir kervan,yılların süzüşünde
Yordamı ruhta yansıyan
Nefesin libası ile tam olsun diye
Yaşamın akışına nakış ise sezdiğim
O külliyat benim manadaki hazzımdır

Hayatın devinimi sürdükçe
Sırrım gizli yolculukta,ah ile bilirim
Kendi hatrına vefada kaldıkça
Bir ben ile benden ziyadenin
Kader tözünün özlemindeyim