Matsuro
06 Eylül 2026, 04:00
Selam herkese,
Uzun zamandır bu kategoriye bir şeyler yazmak için bekliyordum ama bugüne kısmetmiş. Belki de en zorlu ama en mucizevi günlerimden birini yaşadım ve bunu sizinle paylaşmak istedim.
Tam 3 ay önce, canım köpeğim Pamuk'u kaybettim. Kapı açık kalmış bir anlık dalgınlıkla, ne olduğunu anlayamadan yok olmuştu. O günden sonra hayatım durdu sanki. Her köşe başında onu aradım, posterler astım, sosyal medyada her yeri inlettim. Gecelerim uykusuz, gündüzlerim perişan geçti. Umudum her geçen gün azalsa da, içimdeki o küçük kıvılcım sönmedi bir türlü.
Ve dün... Dün sabah telefonum çaldı. Tanımadığım bir numara. Açtım, karşıdaki ses bana "Sizin Pamuk'u bulduk galiba" dedi. Kalbim duracak sandım! Tarif ettiler, yerini söylediler. Koşa koşa gittim. Ve orada, o bildiğim, sevdiğim gözlerle bana bakan Pamuk'u gördüm. Tüyleri biraz dökülmüş, zayıflamış ama o benim Pamuk'umdu!
Ne yaşadığımı anlatamam. Sarıldık, ağladık, güldük hep birlikte. Meğerse birisi onu bulmuş, bakmış ama bir türlü sahibine ulaşamamış. Sonra veterinere götürmüşler, orada kimlik bilgileriyle bana ulaşmayı başarmışlar. İnanılır gibi değil!
Şu an Pamuk yanımda, mışıl mışıl uyuyor. Ben de hala olayın şokundayım ama inanılmaz bir mutluluk ve huzur içindeyim. Bu postu yazarken bile gözlerim doluyor.
Eğer siz de bir evcil hayvan sahibiyseniz, lütfen daha dikkatli olun. Kaybetmek ne kadar acı verici bir şeymiş, bunu iliklerime kadar hissettim. Ama aynı zamanda, bu dünyada hala iyi insanların da olduğunu, bir canın kıymetini bilenlerin olduğunu görmek de inanılmaz bir teselli.
Umarım benim gibi umudunu yitirmeyen herkese bir gün mucizevi bir şekilde geri döner sevdikleri.
Sevgilerimle,
Kaybedip Bulan Kedi Sever (Artık Köpek Severim de :) )
Uzun zamandır bu kategoriye bir şeyler yazmak için bekliyordum ama bugüne kısmetmiş. Belki de en zorlu ama en mucizevi günlerimden birini yaşadım ve bunu sizinle paylaşmak istedim.
Tam 3 ay önce, canım köpeğim Pamuk'u kaybettim. Kapı açık kalmış bir anlık dalgınlıkla, ne olduğunu anlayamadan yok olmuştu. O günden sonra hayatım durdu sanki. Her köşe başında onu aradım, posterler astım, sosyal medyada her yeri inlettim. Gecelerim uykusuz, gündüzlerim perişan geçti. Umudum her geçen gün azalsa da, içimdeki o küçük kıvılcım sönmedi bir türlü.
Ve dün... Dün sabah telefonum çaldı. Tanımadığım bir numara. Açtım, karşıdaki ses bana "Sizin Pamuk'u bulduk galiba" dedi. Kalbim duracak sandım! Tarif ettiler, yerini söylediler. Koşa koşa gittim. Ve orada, o bildiğim, sevdiğim gözlerle bana bakan Pamuk'u gördüm. Tüyleri biraz dökülmüş, zayıflamış ama o benim Pamuk'umdu!
Ne yaşadığımı anlatamam. Sarıldık, ağladık, güldük hep birlikte. Meğerse birisi onu bulmuş, bakmış ama bir türlü sahibine ulaşamamış. Sonra veterinere götürmüşler, orada kimlik bilgileriyle bana ulaşmayı başarmışlar. İnanılır gibi değil!
Şu an Pamuk yanımda, mışıl mışıl uyuyor. Ben de hala olayın şokundayım ama inanılmaz bir mutluluk ve huzur içindeyim. Bu postu yazarken bile gözlerim doluyor.
Eğer siz de bir evcil hayvan sahibiyseniz, lütfen daha dikkatli olun. Kaybetmek ne kadar acı verici bir şeymiş, bunu iliklerime kadar hissettim. Ama aynı zamanda, bu dünyada hala iyi insanların da olduğunu, bir canın kıymetini bilenlerin olduğunu görmek de inanılmaz bir teselli.
Umarım benim gibi umudunu yitirmeyen herkese bir gün mucizevi bir şekilde geri döner sevdikleri.
Sevgilerimle,
Kaybedip Bulan Kedi Sever (Artık Köpek Severim de :) )