Umran
11 Ağustos 2026, 18:00
Selamun aleyküm canlar,
Bugün biraz farklı bir konuya değinmek istedim. Biliyorum, burası daha çok tasavvufun derinliklerine dalıp, gönül dünyamızı zenginleştirdiğimiz bir yer. Dervişlik yolunda nefsimizi terbiye etmenin, manevi yükselişin önemini hepimiz biliyoruz, yaşıyoruz.
Fakat son zamanlarda içimi bir düşünce kemiriyor. Bu kadar manevi arayış içindeyken, bazen etrafımızdaki maddi dünyanın güzelliklerini, el emeğiyle ortaya çıkan eserleri ne kadar fark ediyoruz? Bir ablamızın özenle işlediği iğne oyası, bir kardeşimizin ahşaptan yonttuğu şekiller, bir başkasının sofraya kattığı kendi elleriyle pişirdiği helva... Bunlar da bir nevi tefekkür değil mi? O sabır, o titizlik, o sevgiyle yoğrulmuş her bir parça, aslında Yaradan'ın bahşettiği yeteneğin bir yansıması değil mi?
Bazı dergah sohbetlerinde duyduğum gibi, bazen en büyük dersler en basit şeylerden çıkar. Bir lokma ekmeğin kıymeti, bir ilmekteki sabır, bir nağmedeki huzur... Bunlar da bizi Yaradan'a yaklaştıran yollar olabilir bence.
Sizler bu konuda ne düşünüyorsunuz? El emeğiyle yapılan, gönül gözüyle bakıldığında birer sanat eseri olan şeylerin, tasavvufi yolculuğumuzda bize neler katabileceğini konuşalım mı? Belki de aramızda bu tür güzellikleri yapan, bu yolda ilerleyen kardeşlerimiz vardır. Onların deneyimlerini duymak da bizleri ayrı bir besler.
Vefanın kaybolduğu bu zamanda, belki de bu tür küçük, samimi ve emek dolu güzellikler kalpteki yaralara merhem olur, ne dersiniz?
Herkese hayırlı ve huzurlu bir gün diliyorum.
Bugün biraz farklı bir konuya değinmek istedim. Biliyorum, burası daha çok tasavvufun derinliklerine dalıp, gönül dünyamızı zenginleştirdiğimiz bir yer. Dervişlik yolunda nefsimizi terbiye etmenin, manevi yükselişin önemini hepimiz biliyoruz, yaşıyoruz.
Fakat son zamanlarda içimi bir düşünce kemiriyor. Bu kadar manevi arayış içindeyken, bazen etrafımızdaki maddi dünyanın güzelliklerini, el emeğiyle ortaya çıkan eserleri ne kadar fark ediyoruz? Bir ablamızın özenle işlediği iğne oyası, bir kardeşimizin ahşaptan yonttuğu şekiller, bir başkasının sofraya kattığı kendi elleriyle pişirdiği helva... Bunlar da bir nevi tefekkür değil mi? O sabır, o titizlik, o sevgiyle yoğrulmuş her bir parça, aslında Yaradan'ın bahşettiği yeteneğin bir yansıması değil mi?
Bazı dergah sohbetlerinde duyduğum gibi, bazen en büyük dersler en basit şeylerden çıkar. Bir lokma ekmeğin kıymeti, bir ilmekteki sabır, bir nağmedeki huzur... Bunlar da bizi Yaradan'a yaklaştıran yollar olabilir bence.
Sizler bu konuda ne düşünüyorsunuz? El emeğiyle yapılan, gönül gözüyle bakıldığında birer sanat eseri olan şeylerin, tasavvufi yolculuğumuzda bize neler katabileceğini konuşalım mı? Belki de aramızda bu tür güzellikleri yapan, bu yolda ilerleyen kardeşlerimiz vardır. Onların deneyimlerini duymak da bizleri ayrı bir besler.
Vefanın kaybolduğu bu zamanda, belki de bu tür küçük, samimi ve emek dolu güzellikler kalpteki yaralara merhem olur, ne dersiniz?
Herkese hayırlı ve huzurlu bir gün diliyorum.