Matsuro
10 Temmuz 2026, 10:00
Selamlar forum ahalisi,
Bu aralar biraz eski fotoğraflara bakarken aklıma geldi, malumunuz olduğu üzere Çanakkale bizim için çok önemli bir dönüm noktası. İnternette gezinirken eski bir kitabın içinde bir gazinin el yazısıyla yazdığı bir mektup buldum. Çok etkilendim ve sizlerle de paylaşmak istedim. Mektup datedir, tam olarak 1915 yılının bir zamanına ait.
Gazinin adı "Ali Rıza" olarak geçiyor, soyadı yok. Mektubunu eşi "Ayşe"ye yazmış. Detayları vermeden, okurken tüylerim diken diken oldu. Anlatımı o kadar samimi ve o kadar gerçekçi ki, sanki o anları yaşıyormuşum gibi hissettim. Düşünün, o yoklukta, o zor şartlarda nasıl bir mücadele verildiğini, orada bulunan askerlerin neler hissettiğini az çok tahmin edebiliyoruz ama bu mektup bambaşka bir boyut katıyor.
Mesela bir yerde şöyle diyor: "Ayşem, burası artık vatan toprağı değil, bizim için bir kutsal emanet. Düşmanın gözü bizde ama Allah'ın izniyle geçit vermeyeceğiz. Her siperde bir kahraman yatıyor, her taşın altında bir yiğit..." Bu tarz ifadeler insanın içine işliyor resmen.
Bir de mektubun sonunda ufak bir not düşmüş. "Cepheden ayrılırken, yanımda kalan son ekmeği, elimdeki son suyu, sana ve çocuğumuza sakladım, aklımda hep siz varsınız." Bu kısmı okuyunca gözlerim doldu resmen. O kadar çaresizlik ve o kadar umut iç içe ki...
Sizlerle de bu mektuptan bazı alıntılar paylaşmak istedim. Belki bu mektup, bizlere Çanakkale ruhunu bir kez daha hatırlatır ve o kahramanlara olan vefamızı tazeler. Sizlerin de bu konuda eklemek istedikleriniz veya gördüğünüz benzer kaynaklar varsa paylaşmanızı çok isterim.
Sağlıcakla kalın.
Bu aralar biraz eski fotoğraflara bakarken aklıma geldi, malumunuz olduğu üzere Çanakkale bizim için çok önemli bir dönüm noktası. İnternette gezinirken eski bir kitabın içinde bir gazinin el yazısıyla yazdığı bir mektup buldum. Çok etkilendim ve sizlerle de paylaşmak istedim. Mektup datedir, tam olarak 1915 yılının bir zamanına ait.
Gazinin adı "Ali Rıza" olarak geçiyor, soyadı yok. Mektubunu eşi "Ayşe"ye yazmış. Detayları vermeden, okurken tüylerim diken diken oldu. Anlatımı o kadar samimi ve o kadar gerçekçi ki, sanki o anları yaşıyormuşum gibi hissettim. Düşünün, o yoklukta, o zor şartlarda nasıl bir mücadele verildiğini, orada bulunan askerlerin neler hissettiğini az çok tahmin edebiliyoruz ama bu mektup bambaşka bir boyut katıyor.
Mesela bir yerde şöyle diyor: "Ayşem, burası artık vatan toprağı değil, bizim için bir kutsal emanet. Düşmanın gözü bizde ama Allah'ın izniyle geçit vermeyeceğiz. Her siperde bir kahraman yatıyor, her taşın altında bir yiğit..." Bu tarz ifadeler insanın içine işliyor resmen.
Bir de mektubun sonunda ufak bir not düşmüş. "Cepheden ayrılırken, yanımda kalan son ekmeği, elimdeki son suyu, sana ve çocuğumuza sakladım, aklımda hep siz varsınız." Bu kısmı okuyunca gözlerim doldu resmen. O kadar çaresizlik ve o kadar umut iç içe ki...
Sizlerle de bu mektuptan bazı alıntılar paylaşmak istedim. Belki bu mektup, bizlere Çanakkale ruhunu bir kez daha hatırlatır ve o kahramanlara olan vefamızı tazeler. Sizlerin de bu konuda eklemek istedikleriniz veya gördüğünüz benzer kaynaklar varsa paylaşmanızı çok isterim.
Sağlıcakla kalın.