Matsuro
15 Haziran 2026, 22:00
Merhaba aşk'a dair ailesi,
Uzun zamandır buradaki paylaşımlarınızı takip ediyorum, bazen kendimden bir şeyler buluyorum, bazen de farklı bakış açıları öğreniyorum. Ben de kendi ilişkimle ilgili yaşadığım bazı şeyleri paylaşmak, belki de benzer durumlar yaşayanlarla dertleşmek istedim.
Biz eşimle yaklaşık 3 yıldır evliyiz ve ilişkimiz genel olarak çok güzel, huzurlu ilerliyor. Birbirimize karşı saygımız, sevgimiz tam. Ama son zamanlarda şöyle bir şey fark ettim: Artık bireysellikten çok "biz" olmaya odaklanıyoruz. Bu aslında çok güzel bir şey, birbirimize ne kadar uyum sağladığımızı gösteriyor. Ortak hobilerimiz, planlarımız, hatta bazen aynı anda aynı şeyi düşünüp söylememiz bile oluyor.
Ancak bazen de kendimi biraz kaybediyormuşum gibi hissediyorum. Sanki "ben" olmak, kendi isteklerimi dile getirmek biraz daha zorlaştı. Sanki her şeyi onunla birlikte yapmaya o kadar alıştık ki, ayrı bir karar almak veya kendi başıma bir şey yapmak garip geliyor. Bazen de "acaba ben onu çok mu önemsiyorum da kendi isteklerimden vazgeçiyorum?" diye düşünüyorum. Bu durum beni biraz düşündürüyor.
Siz de böyle "biz" olmanın yoğunluğunu yaşayanlardan mısınız? Bu durumla nasıl başa çıkıyorsunuz? Kendi bireyselliğinizi korurken ilişkinizi nasıl dengede tutuyorsunuz? Ya da tam tersi, "biz" olmanın tadını çıkaranlar buradaysa, onların da deneyimlerini duymak isterim.
Şimdiden herkese teşekkürler.
Uzun zamandır buradaki paylaşımlarınızı takip ediyorum, bazen kendimden bir şeyler buluyorum, bazen de farklı bakış açıları öğreniyorum. Ben de kendi ilişkimle ilgili yaşadığım bazı şeyleri paylaşmak, belki de benzer durumlar yaşayanlarla dertleşmek istedim.
Biz eşimle yaklaşık 3 yıldır evliyiz ve ilişkimiz genel olarak çok güzel, huzurlu ilerliyor. Birbirimize karşı saygımız, sevgimiz tam. Ama son zamanlarda şöyle bir şey fark ettim: Artık bireysellikten çok "biz" olmaya odaklanıyoruz. Bu aslında çok güzel bir şey, birbirimize ne kadar uyum sağladığımızı gösteriyor. Ortak hobilerimiz, planlarımız, hatta bazen aynı anda aynı şeyi düşünüp söylememiz bile oluyor.
Ancak bazen de kendimi biraz kaybediyormuşum gibi hissediyorum. Sanki "ben" olmak, kendi isteklerimi dile getirmek biraz daha zorlaştı. Sanki her şeyi onunla birlikte yapmaya o kadar alıştık ki, ayrı bir karar almak veya kendi başıma bir şey yapmak garip geliyor. Bazen de "acaba ben onu çok mu önemsiyorum da kendi isteklerimden vazgeçiyorum?" diye düşünüyorum. Bu durum beni biraz düşündürüyor.
Siz de böyle "biz" olmanın yoğunluğunu yaşayanlardan mısınız? Bu durumla nasıl başa çıkıyorsunuz? Kendi bireyselliğinizi korurken ilişkinizi nasıl dengede tutuyorsunuz? Ya da tam tersi, "biz" olmanın tadını çıkaranlar buradaysa, onların da deneyimlerini duymak isterim.
Şimdiden herkese teşekkürler.