Yüzyıllık yalnızlık

[Penelope]

[Only Registered Users Can See Links] kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve oluk oluk kanama başlıyor yeniden.

Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde, bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıveriyor.

O yüzden değil mi, içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta tedirgin ve gergin dolanmalarımız?

-Anlatsam mı, anlatmasam mı?

- Kararsızlığımız, -bu sevgi beni acıtır mı?

- Kuşkularımız.

Her zaman seni üzecek birileri olacaktır.

Tek yapmamız gereken; sevginin bize vadettiklerine güvenmeyi sürdürmek, ama kime ikinci defa güveneceğimizi de iyi seçmek.

GABRİEL GARCİA MARQUEZ- Yüzyıllık Yalnızlık

[Umran]

Kesinlikle haklısın. Kalbimizi açmak bazen en zor şey olabiliyor ama doğru kişiye açıldığında en güzel iyileşme de oradan başlıyor. Güvenmek zor ama kime güveneceğini bilmek daha da mühim.