Penelope
03 Mart 2026, 15:32
Eskiden içimde taşan bir enerji vardı. İnsanlar mutlu olmak için yanıma gelir, “Senin yanında çok pozitif oluyorum” derdi. Başta hoşuma gidiyordu; birine iyi gelmek güzel bir histi. Ama zamanla fark etmeden kendimi tüketmişim. Herkese iyi gelmeye çalışırken, kendime hiç iyi gelmemişim. Sınır koymadıkça, herkes biraz daha aldı; ben ise biraz daha eksildim. Şimdi bu isteksizliğe bakıp “Nasıl bu hale geldim?” diye soruyorum. Aslında cevap basit: Sürekli veren, ama hiç doldurmayan biri oldum. Oysa enerji sınırsız değil; ruh da dinlenmek ister. Belki de yeniden başlamanın yolu, başkalarını iyileştirmeye çalışmadan önce kendimi toparlamaktan geçiyor. Bu kez enerjimi koruyarak, seçerek ve hak edene vererek. Ama hakedeni de göremiyorum, herkes yarı yolda değişiyor. İnsanların çoğu sahte ve ne istediğini bilene az denk geliyorsun.