Leydihan
02 Eylül 2024, 01:08
[Only Registered Users Can See Links]
Sean Penn ve Dakota Johnson’ın başrollerini paylaştığı Daddio / New York’ta Bir Gece, New York sokaklarında geçen bir taksi yolculuğuna odaklanıyor. Film, yalnızca iki karakter üzerinden kadın-erkek ilişkilerini, bireylerin duygu ve motivasyonlarını anlamaya çalışıyor.
Christy Hall’un tiyatrodan sinemaya uyarladığı senaryoda, taksi şoförü Clark ve yolcusu Girlie arasında klostrofobik bir yolculuk yaşanıyor. Clark, geçmişten getirdiği sorunlar ve baba meseleleriyle baş etmeye çalışan, konuşkan ve kendini ifade etmeyi seven bir karakter. Dakota Johnson’ın canlandırdığı Girlie ise özgüveni yüksek, ancak geçmişi ve duygusal yükleriyle şekillenen bir kadın olarak karşımıza çıkıyor. İki karakterin etkileşimi, uzun diyaloglar ve taksi içindeki sınırlı mekân sayesinde yoğunlaşıyor.
[Only Registered Users Can See Links]
Film, Jim Jarmusch’un Night on Earth eserine gönderme yapıyor; orada da taksi içinde geçen hikâyelerle farklı karakterler tanıtılmıştı. Daddio’da ise gerilim eksikliği göze çarpıyor. Taksinin durduğu sahnelerde veya Clark’ın kısa molalarında, şehirdeki kaotik atmosfer yerine stüdyo sessizliği ön planda kalıyor. İzleyici, karakterlerin hikâyesine odaklanıyor ancak dış dünya gerilimi eksik kalıyor.
Clark, süreci adeta bir sosyal deney gibi yönetiyor, Girlie’yi oyun içine çekiyor ve aralarındaki flörtöz etkileşim izleyiciye sunuluyor. Arkadaki telefon hattındaki üçüncü tarafın varlığı, sahneye ek bir dinamik katıyor. Yine de film, tüm potansiyel gerilimi kullanmadan sonlanıyor ve devamını merak ettiriyor. Ön ve arka koltuk arasındaki denge iyi kurulmuş olsa da hikâye, beklentiyi tamamen karşılamıyor. Daddio, kısa ve sade bir taksi yolculuğu üzerinden karakter odaklı bir deneyim sunuyor; ancak eksik kalan gerilim ile biraz eksik hissi bırakıyor.
Sean Penn ve Dakota Johnson’ın başrollerini paylaştığı Daddio / New York’ta Bir Gece, New York sokaklarında geçen bir taksi yolculuğuna odaklanıyor. Film, yalnızca iki karakter üzerinden kadın-erkek ilişkilerini, bireylerin duygu ve motivasyonlarını anlamaya çalışıyor.
Christy Hall’un tiyatrodan sinemaya uyarladığı senaryoda, taksi şoförü Clark ve yolcusu Girlie arasında klostrofobik bir yolculuk yaşanıyor. Clark, geçmişten getirdiği sorunlar ve baba meseleleriyle baş etmeye çalışan, konuşkan ve kendini ifade etmeyi seven bir karakter. Dakota Johnson’ın canlandırdığı Girlie ise özgüveni yüksek, ancak geçmişi ve duygusal yükleriyle şekillenen bir kadın olarak karşımıza çıkıyor. İki karakterin etkileşimi, uzun diyaloglar ve taksi içindeki sınırlı mekân sayesinde yoğunlaşıyor.
[Only Registered Users Can See Links]
Film, Jim Jarmusch’un Night on Earth eserine gönderme yapıyor; orada da taksi içinde geçen hikâyelerle farklı karakterler tanıtılmıştı. Daddio’da ise gerilim eksikliği göze çarpıyor. Taksinin durduğu sahnelerde veya Clark’ın kısa molalarında, şehirdeki kaotik atmosfer yerine stüdyo sessizliği ön planda kalıyor. İzleyici, karakterlerin hikâyesine odaklanıyor ancak dış dünya gerilimi eksik kalıyor.
Clark, süreci adeta bir sosyal deney gibi yönetiyor, Girlie’yi oyun içine çekiyor ve aralarındaki flörtöz etkileşim izleyiciye sunuluyor. Arkadaki telefon hattındaki üçüncü tarafın varlığı, sahneye ek bir dinamik katıyor. Yine de film, tüm potansiyel gerilimi kullanmadan sonlanıyor ve devamını merak ettiriyor. Ön ve arka koltuk arasındaki denge iyi kurulmuş olsa da hikâye, beklentiyi tamamen karşılamıyor. Daddio, kısa ve sade bir taksi yolculuğu üzerinden karakter odaklı bir deneyim sunuyor; ancak eksik kalan gerilim ile biraz eksik hissi bırakıyor.