Dünyanın Bir Yarısı

[Asrevya]

[Only Registered Users Can See Links]


Ey dünyanın bir yarısı,
Öbür yarısının nasıl yaşadığından haberin var mı?

[Asrevya]

[Only Registered Users Can See Links] deliyim ne körüm
Ne sağırım ne sayrı
Ve hiçbir şey istediğim yok
Senden felek...
Ama yine de
Ucuz olsun ekmek
Ve pahalı olsun insan hayatı.

Resul Hamzatov

[Asrevya]

[Only Registered Users Can See Links]


Fakirdik ; ne üstte ne başta vardı
Ama ne varsa hep yürekte vardı,
Sevdaların masalı, ekmeğin tadı,
Yanan ocağın sıcaklığı.

[Asrevya]

[Only Registered Users Can See Links]


Asi bir küheylanım
Onursuz yaşanmaz demişim
Bu yüzden dik bakarım adamın yüzüne

[Asrevya]

[Only Registered Users Can See Links]


Güneydoğu’da bir harabede çöpler içinde yaşayan üç kardeşin fotoğrafı gazetelerde epeyce büyük ‘görülmüştü.’ Sefaletin ortasında, kendilerini kurtarmaya gelen polise hafifçe tebessüm ediyorlardı.

Mahallelilerin savcılığa yaptığı ihbar üzerine çöp eve gelen polis, dilencilik yapan annelerinin kapıyı kilitleyip ayrıldığı eve girmek için yan evin damına çıkmıştı. Soğuktan çıplak ayakları şişmiş, üstleri başları kir pas içinde, etraflarındaki kullanılamaz hale gelmiş nesnelerle birlikte ayakta dikilmekte olan çocuklar tam bu sırada kafalarını kaldırıp objektife bakmışlardı.

Hemen yanlarında bir leğen içinde nemli kalmış çamaşırlar, birkaç boş kap kacak, yerlerde gelişigüzel atılmış bir tahta kasa, boş yoğurt veya deterjan kutuları, poşetler ve daha görünmeyen ama varlığını hissettiren bir yığın ‘çöp’ vardı. Başkalarının eskileriyle, döküntüleriyle oluşturulmuş, pis kokan bu dünya da zaten başkalarına aitti.

Bizimdi bu dünya. Yalanla, ince hesapla, binbir entrikayla iktidar ve güç devşirmek adına giderek kirlenen iç dünyamızdı.

Uzun uzun baktıktan sonra bu beş ve yedi yaşlarındaki iki çocuğun yüzüne, yukarıdaki satırları yazmıştım. Yüzlerinde mağrur, terk edilmiş kendi kendilerinin annesi babası olmuş denli yetişkin, neredeyse yaşlı bir ifade vardı.
...
Kaybettiğimiz her çocukla, geleceğimizi biraz daha yitiriyoruz. Taşlaştığımız yerden ayağa hep birlikte kalkabilmek için, belki önce bunu idrak etmeliyiz.

Leyla İpekçi

[Asrevya]

[Only Registered Users Can See Links]


İnsanlar, ömür boyu dünya nimetlerinden daha fazla pay kapmak için didinirler
Bazıları hırs ve tamahla, haram-helâl tanımadan çokça para ve mülk biriktirir
Bazıları, çok azla yetinir veya isteseler bile bir ev sahibi olamazlar
Sonunda, herkes EŞİT MİKTARDA TOPRAK SAHİBİ olur.

[Asrevya]

[Only Registered Users Can See Links] öyle katlayıp atmak.
Yırtılanlara yamalar dikilirdi.
Büyükten küçüğe sıra ile giyilirdi kıyafetler.
Bazen ölçülür kesilir, örtü olurdu küçülen elbiselerden kalanlar.
Ziyan etmeyin derdi nenem, bir işe yarar birine yarar...
Şimdilerde her şey ziyan..

(Alıntı)